Ибтидои сухан ба номи яке

ابتدای سخن به نام یکی

Дар ду олам якаст ва нест шаккӣ

در دو عالم یک است و نیست شکی

Ҷӯад ӯ медиҳад вуҷӯд ба мо

جود او می دهد وجود به ما

Ҷоми гетӣ намо намӯд ба мо

جام گیتی نما نمود به ما

Дидаи мо накӯ шудаи равшан

دیدهٔ ما نکو شده روشن

Чашми олам ба нур ӯ равшан

چشم عالم به نور او روشن

Дар ҳамаи нур ӯ аёни дидем

در همه نور او عیان دیدیم

Ту чунин байн ки мо чунон дидем

تو چنین بین که ما چنان دیدیم

Нур асмоӣ ӯст дар ашё

نور اسمای اوست در اشیا

Хуш буд ҳар ки хонд ин асмо

خوش بود هر که خواند این اسما

Осмону замину лавҳу қалам

آسمان و زمین و لوح و قلم

Равшан аз нур ӯ буд ФоФҳм

روشن از نور او بود فافهم

ӯ якеу сифот ӯ бисёр

او یکی و صفات او بسیار

Лӣси фии ?илдори ғайраи диёр

لیس فی الدار غیره دیار

Неъмати аллоҳам ва шудам огоҳ

نعمت اللهم و شدم آگاه

Гуфтаам лои илоҳи алои аллоҳ

گفته ام لا اله الا الله