Чу нест қадари вафои тоқати ҷафо абас аст

چو نیست قدر وفا طاقت جفا عبث است

Адаб ба кор намеояду ҳаё абас аст

ادب به کار نمی آید و حیا عبث است

Баҳори умр хазон кардам ва надонистам

بهار عمر خزان کردم و ندانستم

Ки аҳд бо гулу пайванд бо сабо абас аст

که عهد با گل و پیوند با صبا عبث است

Касе ба ин ҳамаи бегонагӣ чаҳ чора кунад

کسی به این همه بیگانگی چه چاره کند

Гирифтам инки шудам бо ту ошно абас аст

گرفتم اینکه شدم با تو آشنا عبث است

Дилӣ ба ёди ту хуш мекунем ва ме донем

دلی به یاد تو خوش می کنیم و می دانیم

Ки ром кас нашӯй орзӯии мо абас аст

که رام کس نشوی آرزوی ما عبث است

Забони нафаҳми вафое ! чаҳ ме тавон гуфтан

زبان نفهم وفایی! چه می توان گفتن

зи бизбоними изҳори муддао абас аст

ز بیزبانیم اظهار مدعا عبث است

Хабари зотши пинҳони мо надории ҳайф

خبر زآتش پنهان ما نداری حیف

Гудохтан ба вафои ту биўФо абас аст

گداختن به وفای تو بیوفا عبث است

Нахондае сабақи дилбарии ҳаминат бас

نخوانده ای سبق دلبری همینت بس

Касе чаҳ баҳс кунад бо ту моҷаро абас аст

کسی چه بحث کند با تو ماجرا عبث است

з шикваам суханӣ май шинави асири туам

ز شکوه ام سخنی می شنو اسیر توام

зи ибтидои сухан то ба интиҳо абас аст

ز ابتدای سخن تا به انتها عبث است