Чаҳ гӯям бо касе рози дили девонаи худ ро

چه گویم با کسی راز دل دیوانه خود را

Ки хобам май барадгар сркнми афсонаи худ ро

که خوابم می‌برد گر سرکنم افسانه خود را

Саранҷоми хаёли тўтёӣ ғайритӣ дорам

سرانجام خیال توتیای غیرتی دارم

Ба чашми худ кашами хокистари парвонаи худ ро

به چشم خود کشم خاکستر پروانه خود را

Ғубори хотирами хуш гиря олуд аст ме хоҳам

غبار خاطرم خوش گریه‌آلود است می‌خواهم

Ба сайли изтироби дили даҳуми вайронаи худ ро

به سیل اضطراب دل دهم ویرانه خود را

Надорам саҷдае каз ӯҳдаи хиҷлат бурун оем

ندارم سجده‌ای کز عهده خجلت برون آیم

Сркўии вафо яъне ъбодтхонаҳи худ ро

سرکوی وفا یعنی عبادتخانه خود را

Куҷои сад рӯзгор аз ӯҳдаи мавҷӣ бурун ояд

کجا صد روزگار از عهده موجی برون آید

Ҷилави резии даҳумгар гиряи мастонаи худ ро

جلوریزی دهم گر گریه مستانه خود را

намедонам куҷо пайдо кунам чандон дили даъвӣ

نمی‌دانم کجا پیدا کنم چندان دل دعوی

Бёроим агар аз баҳр ӯ кошонаи худ ро

بیارایم اگر از بهر او کاشانه خود را

Асир имшаб намедонам чаҳ гуфтам ё чаҳ ҳо кардам

اسیر امشب نمی‌دانم چه گفتم یا چه‌ها کردم

Дили девонаи худро дили девонаи худ ро

دل دیوانه خود را، دل دیوانه خود را