Ба ҳарф лаб нагушӯдан расое сухан аст

به حرف لب نگشودن رسایی سخن است

Хамӯшӣ олати зӯри озмоиӣ сухан аст

خموشی آلت زور آزمایی سخن است

Ҳаваси зғнчаҳи гавҳар гулоб ме гирад

هوس زغنچه گوهر گلاب می گیرد

Чаҳ шуд марои зи лаб ӯ гадоӣ сухан аст

چه شد مرا ز لب او گدایی سخن است

Таровати чамани сабзаи нигоҳи ғизол

طراوت چمن سبزه نگاه غزال

Насими гулшани ваҳшии адое сухан аст

نسیم گلشن وحشی ادایی سخن است

Шамеми ваҳшии гулзори тозаи алҳонӣ

شمیم وحشی گلزار تازه الحانی

Ғубори раҳгузари ътрсоиӣ сухан аст

غبار رهگذر عطرسایی سخن است

зи як пиёлаи гулоб ва шароб ме нӯшанд

ز یک پیاله گلاب و شراب می نوشند

Сухан якеаст сухан дар ҷудоӣ сухан аст

سخن یکی است سخن در جدایی سخن است

Шикастагии биҷузи ин дар сухан наме бошад

شکستگی بجز این در سخن نمی باشد

Агар баёни адои мумиёе сухан аст

اگر بیان ادا مومیایی سخن است

зи як риёзи яке гули баради яке райҳон

ز یک ریاض یکی گل برد یکی ریحان

Агар миёни ду каси ошноӣ сухан аст

اگر میان دو کس آشنایی سخن است

Барои хотири булбули надидаи сояи гул

برای خاطر بلبل ندیده سایه گل

Касе ки дар чамани длгшоиӣ сухан аст

کسی که در چمن دلگشایی سخن است

Тавон шинохти зи як лафзи як ҷаҳони соғар

توان شناخت ز یک لفظ یک جهان ساغر

Касе нагуфт ки маънии куҷое сухан аст

کسی نگفت که معنی کجایی سخن است

Ба лутфи ҳарфи касони тоза кардани маънӣ

به لطف حرف کسان تازه کردن معنی

Намак ҳаромӣ хон гадоӣ сухан аст

نمک حرامی خوان گدایی سخن است

Гулӣ ки бар чаман офтоб ме хандад

گلی که بر چمن آفتاب می خندد

Асири шӯҳрати мардуми киёе сухан аст

اسیر شهرت مردم کیایی سخن است