Гар ба дом уфтад ҳавои гулистон дар сари маро

گر به دام افتد هوای گلستان در سر مرا

Оташ парвоз гардад ёди болу пари маро

آتش پرواز گردد یاد بال و پر مرا

Оҳани шамшери ман дар сулби хорои барқ буд

آهن شمشیر من در صلب خارا برق بود

Сӯхти хӯни содаи лавҳӣ дар раги ҷавҳари маро

سوخت خون ساده لوحی در رگ جوهر مرا

Сайқал ойӣнаам дар санг хоро ме намӯд

صیقل آیینه ام در سنگ خارا می نمود

Аз барои дидан худ дошт равшангари маро

از برای دیدن خود داشت روشنگر مرا

Осмон бо гавҳари ман обрӯеи дида буд

آسمان با گوهر من آبرویی دیده بود

Сохт чун ахгари ниҳон дар баҳри хокистари маро

ساخت چون اخگر نهان در بحر خاکستر مرا

Шӯртаи шавқамро далели роҳ соҳил ме кунад

شرطه شوقم را دلیل راه ساحل می کند

Гар дар ин дарё набошад орзӯи лангари маро

گر در این دریا نباشد آرزو لنگر مرا

намекунад хокистари хокистарами парвонагӣ

می کند خاکستر خاکسترم پروانگی

Кӣ тавонад шамъи во кардан ба теғ аз срмро

کی تواند شمع وا کردن به تیغ از سرمرا

Сабзаи дӯди дили хешами шарорам шабнам аст

سبزه دود دل خویشم شرارم شبنم است

Реша дар обаст аз сарчашмаи ахгари маро

ریشه در آب است از سرچشمه اخگر مرا

Дода шавқами сар ба саҳройӣ ки мебояд кашид

داده شوقم سر به صحرایی که می باید کشید

Миннати реги равон аз шухии ахгари маро

منت ریگ روان از شوخی اخگر مرا

Ваҳшати охири мушти хокамро ғуборӣ ме кунад

وحشت آخر مشت خاکم را غباری می کند

Дил давидан медиҳад домони пургавҳари маро

دل دویدن می دهد دامان پرگوهر مرا

Ҷони хориро ба чашми дил тамошо ме кунад

جان خاری را به چشم دل تماشا می کند

Ҳарки дар кӯй ту медонад зи худ камтари маро

هرکه در کوی تو می داند ز خود کمتر مرا

Фориғ аз ранҷи хумори ҷоми афлоками асир

فارغ از رنج خمار جام افلاکم اسیر

Ташнаи лаб кӣ мегузорад соқии кавсари маро

تشنه‌لب کی می‌گذارد ساقی کوثر مرا