Дилӣ каз ғамаш май ба соғар надорад

دلی کز غمش می به ساغر ندارد

Илоҳӣ ки то ҳашари сар бар надорад

الهی که تا حشر سر بر ندارد

Чаҳ гул чӣанд аз панҷаи дасти расое

چه گل چیند از پنجه دست رسایی

Ки хории зи роҳи дилӣ бар надорад

که خاری ز راه دلی بر ندارد

Гулами даст холӣаст аз сайри боғӣ

گلم دست خالی است از سیر باغی

Ки то сояи хор бе бар надорад

که تا سایه خار بی بر ندارد

Нчинми гули боғи ойӣнае ро

نچینم گل باغ آیینه ای را

Ки бӯеи зи хок Сикандар надорад

که بویی ز خاک سکندر ندارد

Бинозам ба қадре ки тамкин надонад

بنازم به قدری که تمکین نداند

Биболам ба шаънӣ ки лангар надорад

ببالم به شأنی که لنگر ندارد

Нахоҳам чу гул дар ҳинои панҷае ро

نخواهم چو گل در حنا پنجه ای را

Ки аз чанги дили захм ханҷар надорад

که از چنگ دل زخم خنجر ندارد

Нагӯяд касе бо падари хоби Юсуф

نگوید کسی با پدر خواب یوسف

Ки савдои рашк бародар надорад

که سودای رشک برادر ندارد

Асир аз дилами хӯн равон шуд надидам

اسیر از دلم خون روان شد ندیدم

Китобӣ ки нодонӣ аз бар надорад

کتابی که نادانی از بر ندارد