Дилам ваҳшӣ шавад розаш агар лаб бар забони орад

دلم وحشی شود رازش اگر لب بر زبان آرد

Забони доми афканд то ҳарф ӯро дар баёни орад

زبان دام افکند تا حرف او را در بیان آرد

Ба истиқбол по андоз ӯ аз сунбули хиҷлат

به استقبال پا انداز او از سنبل خجلت

Бибандад чун парии боли чаманро боғбони орад

ببندد چون پری بال چمن را باغبان آرد

Чаҳ мамнӯни дилам каз шарми ёдат об ме гардад

چه ممنون دلم کز شرم یادت آب می گردد

Гуноҳӣ гар кунад ойӣнаи розии тарҷумони орад

گناهی گر کند آیینه رازی ترجمان آرد

Дилам то субҳ глбозӣ кунад бо хоки дркўиӣ

دلم تا صبح گلبازی کند با خاک درکویی

Ки ором аз тапидани тӯҳфаи баҳри посбони орад

که آرام از تپیدن تحفه بهر پاسبان آرد

Ҳаёгар монеъаш дар ваъда рӯзаст пеш аз субҳ

حیا گر مانعش در وعده روز است پیش از صبح

Фиристам қосиди оҳӣ ки шабро мўкшони орад

فرستم قاصد آهی که شب را موکشان آرد

Аз ин ғофил рамидан ёфтам шармандаи тадбираш

از این غافل رمیدن یافتم شرمنده تدبیرش

Наёяд пеши ман дил то туро гирад Аннани орад

نیاید پیش من دل تا تو را گیرد عنان آرد

Ба парвозии рӯм каз накҳати гул гирд бархезад

به پروازی روم کز نکهت گل گرد برخیزد

Агар боди сабои мактуби ёр аз гулистони орад

اگر باد صبا مکتوب یار از گلستان آرد

На биншинад на даст аз қабза шамшер бардорад

نه بنشیند نه دست از قبضه شمشیر بردارد

Ба ин тақрйв шояд ҳарфи қатлам бар забони орад

به این تقریب شاید حرف قتلم بر زبان آرد

Асири имрӯзи маҷнӯни ҳавоӣ ӯ чаҳ кам дорад

اسیر امروز مجنون هوای او چه کم دارد

Ғуборӣ дар назари мавзунтар аз сарви равони орад

غباری در نظر موزون تر از سرو روان آرد