Хат расед он чашм ва он абрӯи ҳамон дил май барад

خط رسید آن چشم و آن ابرو همان دل می‌برد

Зӯр дорад зӯр бо тиру камони дил май барад

زور دارد زور با تیر و کمان دل می‌برد

Шӯхи пайкон касе дар байза шуд олами шикор

شوخ پیکان کسی در بیضه شد عالم شکار

Ғунча аз булбул агар дар ошёни дил май барад

غنچه از بلبل اگر در آشیان دل می‌برد

Як табассуми нашъаи умри ду боло ме диҳад

یک تبسم نشئه عمر دو بالا می‌دهد

Ҳасанро бошад чу лукнат дар забони дил май барад

حسن را باشد چو لکنت در زبان دل می‌برد

Ҳрглӣ дар мавсими худ ханда ширин ме кунад

هرگلی در موسم خود خنده شیرین می‌کند

Дар зимистони нозҳои боғбони дил май барад

در زمستان نازهای باغبان دل می‌برد

Ҷилва кардӣ кор бар соҳибдилон душвор шуд

جلوه کردی کار بر صاحبدلان دشوار شد

Дар чаман то сояи сарви равони дил май барад

در چمن تا سایه سرو روان دل می‌برد

Ҳасани саршори аввал аз охир намедонад ки чист

حسن سرشار اول از آخر نمی‌داند که چیست

Навбаҳори ин гулистон то хазони дил май барад

نوبهار این گلستان تا خزان دل می‌برد

наметавон дид аз тағофулҳои пуркор касе

می‌توان دید از تغافل‌های پرکار کسی

Заҳри чашмӣ то ба худ дорад гумони дил май барад

زهر چشمی تا به خود دارد گمان دل می‌برد

Гарм мебинад зи ҳоли мо хабардораш кунед

گرم می‌بیند ز حال ما خبردارش کنید

Моҳи пиндорад ки меҳраш аз каттони дил май барад

ماه پندارد که مهرش از کتان دل می‌برد

Сарви раъно инчунин бояд қади раънои чунин

سرو رعنا اینچنین باید قد رعنا چنین

Аз замини саркашӣ то осмони дил май барад

از زمین سرکشی تا آسمان دل می‌برد

Шуълаи гирои гул аз хошок нашносад асир

شعله گیرا گل از خاشاک نشناسد اسیر

То замини гул гул шуд аз перу ҷавони дил май барад

تا زمین گل گل شد از پیر و جوان دل می‌برد