Кӣ зи дил берун кунам дарди таманнои ту ро

کی ز دل بیرون کنم درد تمنای تو را

Чун тавонам дид холии ҷои ғамҳои ту ро

چون توانم دید خالی جای غم‌های تو را

Гиря то мактуби ашкамро ба саҳро барда аст

گریه تا مکتوب اشکم را به صحرا برده است

Рӯҳ маҷнӯн карда истиқболи расвои ту ро

روح مجنون کرده استقبال رسوای تو را

Дидаам гулдаста май бандади зи умри ҷовдон

دیده ام گلدسته می بندد ز عمر جاودان

Боғбон Хизраст гулзори тамошои ту ро

باغبان خضر است گلزار تماشای تو را

Сад хиёбони сарв боло мекашад аз дида ам

صد خیابان سرو بالا می کشد از دیده ام

Дар назар дорам хаёли сарви болои ту ро

در نظر دارم خیال سرو بالای تو را

Гаштаем аз дидан рӯй ту бихўд чун асир

گشته‌ایم از دیدن روی تو بیخود چون اسیر

Чун тавонад дид чашми ман саропои ту ро

چون تواند دید چشم من سراپای تو را