Ним доғи гулӣ то ҳар ду рӯем як ҳавои сӯзад

نیم داغ گلی تا هر دو رویم یک هوا سوزد

Дилам дар оташи хуӣ наме сӯзад ки восўзд

دلم در آتش خویی نمی سوزد که واسوزد

Дили пари оташам дар интизор сӯхтан чун шуд

دل پر آتشم در انتظار سوختن چون شد

Ки аз мастӣ надонад доғ ӯро бар куҷои сӯзад

که از مستی نداند داغ او را بر کجا سوزد

Ғамати иқболро ҳамсоя худ кард ва май тарсам

غمت اقبال را همسایه خود کرد و می ترسم

Гирифтори ту доғ аз сояи боли ҳумои сӯзад

گرفتار تو داغ از سایه بال هما سوزد

зи рашками сӯхтии лофи муҳаббати вогузор эй дил

ز رشکم سوختی لاف محبت واگذار ای دل

Бидиҳ инсофи як оташи туро сӯзади марои сӯзад

بده انصاف یک آتش تو را سوزد مرا سوزد

Чаҳ май пурсӣ асир аз офати барқи нигоҳ ӯ

چه می پرسی اسیر از آفت برق نگاه او

Дилу ҷони куфру имони сӯхт то дигар киро сӯзад

دل و جان کفر و ایمان سوخت تا دیگر که را سوزد