Маро чун ғунчаи ҳрдми чоки дил аз чок ме ҷӯшад

مرا چون غنچه هردم چاک دل از چاک می‌جوشد

зи кори бастаи банд тозаам чун ток ме ҷӯшад

ز کار بسته بند تازه‌ام چون تاک می‌جوشد

зи файзи хоксорӣ бар диҳад нахли сарафрозӣ

ز فیض خاکساری بر دهد نخل سرافرازی

Не саркаш барор оташ ки бо хошок меҷӯшад ?

نی سرکش برآر آتش که با خاشاک می‌جوشد؟

Чунон аз наргиси махмур соқӣ гаштаам бе худ

چنان از نرگس مخمور ساقی گشته‌ام بی‌خود

Ки баъди марг аз хоки вуҷӯдам ток ме ҷӯшад

که بعد مرگ از خاک وجودم تاک می‌جوشد

Ба ҳарҷо партави шамъи ҷамолати гашти нури афшон

به هرجا پرتو شمع جمالت گشت نور افشان

Дили парвона монанди сапанд аз хок ме ҷӯшад

دل پروانه مانند سپند از خاک می‌جوشد

Таҷаллӣ аз фурӯғи ҳасан ӯ зон гӯна саршор аст

تجلی از فروغ حسن او زان گونه سرشار است

Ки оташи ҳамчуи хӯн аз дидаҳои пок ме ҷӯшад

که آتش همچو خون از دیده‌های پاک می‌جوشد

Сари ҳаркаси ҳубоб ӯ шавад умр абад ёбад

سر هرکس حباب او شود عمر ابد یابد

Зулоли Хизр аз он сарчашма фитрок ме ҷӯшад

زلال خضر از آن سرچشمه فتراک می‌جوشد

Ба ҷой сабза нашутур май дамад аз кишти умедам

به جای سبزه نشتر می‌دمد از کشت امیدم

Чу беМеҳрӣ ки ҷои ахтар аз афлок ме ҷӯшад

چو بی‌مهری که جای اختر از افلاک می‌جوشد