Дод тороҷ мазан сабри нинбоштаҳ ро

داد تاراج مزن صبر نینباشته را

Хаҷал аз ишқ макун тоқати пиндошта ро

خجل از عشق مکن طاقت پنداشته را

Чаҳ дилӣ дода ба деҳқонии ман абркрм

چه دلی داده به دهقانی من ابرکرم

Хирманӣ сохтаам донаи нокошта ро

خرمنی ساخته ام دانه ناکاشته را

Боғбон чун накунад бистари осоиши хеш

باغبان چون نکند بستر آسایش خویش

Сояи нахли қад аз хӯни дили афрошта ро

سایه نخل قد از خون دل افراشته را

Тӯҳмати олӯдагии ғайрати ҷовиди ҳаром

تهمت آلودگی غیرت جاوید حرام

Рашк бар хеши зи бедоди ту нгмоштаҳ ро

رشک بر خویش ز بیداد تو نگماشته را

Пок байн бош ки ойӣнаи дил сохта анд

پاک بین باش که آیینه دل ساخته اند

Дидаи поси парешон назарӣ дошта ро

دیده پاس پریشان نظری داشته را

Назанад боли ҳумои ҷзгли хорӣ бар сар

نزند بال هما جزگل خاری بر سر

Даст бар дили зи таманноӣ ту нагузошта ро

دست بر دل ز تمنای تو نگذاشته را

Набарӣ номаш агар соғар ҷам гашта асир

نبری نامش اگر ساغر جم گشته اسیر

Чашми умед ба даст дгарон дошта ро

چشم امید به دست دگران داشته را