Аз дилами рӯзӣ ки тарҳ рӯзгор андохтанд

از دلم روزی که طرح روزگار انداختند

Гули зи ашкам дар гиребон баҳор андохтанд

گل ز اشکم در گریبان بهار انداختند

Сайдгоҳ аз қатраи хӯни сад гули миннати бчид

صیدگاه از قطره خون صد گل منت بچید

Бскаҳи ин таркони зи истиғно шикор андохтанд

بسکه این ترکان ز استغنا شکار انداختند

Бихўдм карданд аз ин биҳуши доруии ҳаёт

بیخودم کردند از این بیهوش داروی حیات

Ғофилам дар ҷиргаи лайл ва наҳор андохтанд

غافلم در جرگه لیل و نهار انداختند

Ин худои тарсон ки доман май кашанд аз буии гул

این خدا ترسان که دامن می کشند از بوی گل

Хор дар пероҳани ошиқ чикор андохтанд

خار در پیراهن عاشق چکار انداختند

Нашъа ҳастӣ ба ғайр аз дардисар судӣ надошт

نشئه هستی به غیر از دردسر سودی نداشت

Соғарӣ доданд ва моро дар хумор андохтанд

ساغری دادند و ما را در خمار انداختند

Аз ҳуҷуми сайди ҷои ҷунбиш мижгон намонад

از هجوم صید جای جنبش مژگان نماند

Ин сияҳи чашмон чаҳ тирӣ бар шикор андохтанд

این سیه چشمان چه تیری بر شکار انداختند

То баради парвонаро мастонаи хоб сӯхтан

تا برد پروانه را مستانه خواب سوختن

Дар ҳарими шуълаи фарш зарнигор андохтанд

در حریم شعله فرش زرنگار انداختند

Кам нигоҳон аз фиреби ваъдаи васли асир

کم نگاهان از فریب وعده وصل اسیر

Ҳастӣ моро зи чашм рӯзгор андохтанд

هستی ما را ز چشم روزگار انداختند