Аз оташи могар нафасӣ дӯд барояд

از آتش ما گر نفسی دود برآید

Аз шарми нигоҳаш арақ олуд барояд

از شرم نگاهش عرق آلود برآید

Лабрез чаҳ шӯраст дигар анҷумани мо

لبریز چه شور است دگر انجمن ما

Каз ҳар ҷгарии нола нмксўд барояд

کز هر جگری ناله نمکسود برآید

Аз ғайрати оҳами гул ишқӣ натавон чид

از غیرت آهم گل عشقی نتوان چید

Оташ буд он лола каз ӯ дӯд барояд

آتش بود آن لاله کز او دود برآید

Гулчин фиребаш нашавад захми дили мо

گلچین فریبش نشود زخم دل ما

Алмосгар аз марҳам беҳбуд барояд

الماس گر از مرهم بهبود برآید

Ҷое ки нигоҳати сухан аз ҳавсилаи пурсад

جایی که نگاهت سخن از حوصله پرسد

Дилгар ҳама будаст ки нобӯд барояд

دل گر همه بود است که نابود برآید

Аз ғам чаҳ гурезӣ ки зи ҳамроҳии ишқат

از غم چه گریزی که ز همراهی عشقت

Гар буд дил аз турбат Маҳмӯд барояд

گر بود دل از تربت محمود برآید

Ҷое ки асир ту кунад нағмаи сарое

جایی که اسیر تو کند نغمه سرایی

Дӯд аз ҷигари замзама авд барояд

دود از جگر زمزمه عود برآید