Ёди чашмат чу паии ғорат ҷон ме ояд

یاد چشمت چو پی غارت جان می‌آید

Хобу ором ба тороҷ фиғон ме ояд

خواب و آرام به تاراج فغان می‌آید

Имтиҳони дил худ кардам ва ҳолаш дидам

امتحان دل خود کردم و حالش دیدم

намеравад ҳар ки зи кӯии ту ба ҷон ме ояд

می‌رود هر که ز کوی تو به جان می‌آید

То наомад ба срхоки ман он гул нашикуфт

تا نیامد به سرخاک من آن گل نشکفت

Ки баҳорӣ ба тамошоӣ хазон ме ояд

که بهاری به تماشای خزان می‌آید

Муҳаррами шарҳ ҷудоӣ набӯд ҳастӣ мо

محرم شرح جدایی نبود هستی ما

Номаам сӯии ту бо қосид ҷон ме ояд

نامه‌ام سوی تو با قاصد جان می‌آید

То зи ҷавлон ту бархест ғубор аз хокам

تا ز جولان تو برخاست غبار از خاکم

Аз гиребони сабои буи фиғон ме ояд

از گریبان صبا بوی فغان می‌آید

Бскаҳ аз нисбати он рух ба назокат омехт

بس‌که از نسبت آن رخ به نزاکت آمیخت

Акс бар хотири ойӣна гарон ме ояд

عکس بر خاطر آیینه گران می‌آید

Каси гул аз ғунча тасвир начидааст асир

کس گل از غنچه تصویر نچیده است اسیر

Рози бегонаи дил кӣ ба забон ме ояд

راز بیگانه دل کی به زبان می‌آید