Ҷавоб аз худ равад чун бар забони ореи саволӣ ро

جواب از خود رود چون بر زبان آری سؤالی را

Шунидан маҳв гардадгар ба каси гӯйии хаёлӣ ро

شنیدن محو گردد گر به کس گویی خیالی را

Чамани пирои улфати худ гул ва худ булбул хеш аст

چمن پیرای الفت خود گل و خود بلبل خویش است

зи парвози ҳавояти шуъла боғӣ карда болӣ ро

ز پرواز هوایت شعله باغی کرده بالی را

Чаҳ дар гӯши дилам оҳиста гуфтӣ чун маро дидӣ

چه در گوش دلم آهسته گفتی چون مرا دیدی

Ки булбули сохтӣ девонаи соҳиби камолӣ ро

که بلبل ساختی دیوانه صاحب کمالی را

Ба баҳри нои умедӣ беш аз он дилбастагӣ дорам

به بحر نا امیدی بیش از آن دلبستگی دارم

Ки аз мавҷу ҳубобаши нақши бандами зулфу холӣ ро

که از موج و حبابش نقش بندم زلف و خالی را

Биҳишти чашм тар дорад хаёли сарви болоӣ

بهشت چشم تر دارد خیال سرو بالایی

Ки срўстон кунад аз ҷилваи гулзори хаёлӣ ро

که سروستان کند از جلوه گلزار خیالی را

Дили мисатон дар ин майхонаи ҷому бода май нӯшад

دل مستان در این میخانه جام و باده می نوشد

зи дарё дӯд бархезад гар андозӣ суфолӣ ро

ز دریا دود برخیزد گر اندازی سفالی را

эй бизбонии устихон аз мағз дил дорад

همای بیزبانی استخوان از مغز دل دارد

Чаман созад ба саҳрогар фишонд гирди болӣ ро

چمن سازد به صحراگر فشاند گرد بالی را

Чаҳ медонад касе чун дар дили отшхонаҳ ҳо дорам

چه می داند کسی چون در دل آتشخانه ها دارم

Бисӯзад гуфтугӯгар бар забони орми малолӣ ро

بسوزد گفتگو گر بر زبان آرم ملالی را

Ба дасти мавҷ агар дарё диҳад дилро хатар дорад

به دست موج اگر دریا دهد دل را خطر دارد

Китобӣ мекунад андеша ҳар фикри маҳолӣ ро

کتابی می کند اندیشه هر فکر محالی را

Асир аз лаъли он лаби гуфтугӯе дар назар дорад

اسیر از لعل آن لب گفتگویی در نظر دارد

Ба дил раҳ додааст аз содаи лавҳии эҳтимолӣ ро

به دل ره داده است از ساده لوحی احتمالی را