Гоҳ бо маҷнӯн ва гоҳе бо сабо сар ме кунам

گاه با مجنون و گاهی با صبا سر می کنم

Хона бар дӯшам намедонам куҷо сар ме кунам

خانه بر دوشم نمی دانم کجا سر می کنم

Ғифлатам май сӯзад аммо нестам беёд ӯ

غفلتم می سوزد اما نیستم بی یاد او

Дармиёни ханда гоҳе гиряҳо сар ме кунам

درمیان خنده گاهی گریه ها سر می کنم

Дилнишинам гашта гирди кӯчаи афтодагӣ

دلنشینم گشته گرد کوچه افتادگی

Хоксорам дар паноҳи нақши по сар ме кунам

خاکسارم در پناه نقش پا سر می کنم

То қаноат кард мушти устихонамро ғубор

تا قناعت کرد مشت استخوانم را غبار

Рӯзу шаб дар сояи боли ҳумо сар ме кунам

روز و شب در سایه بال هما سر می کنم

Ташнаи хӯни баҳорам кӣ кашами миннати зи абр

تشنه خون بهارم کی کشم منت ز ابر

Дар сумуми обод беобу ҳаво сар ме кунам

در سموم آباد بی آب و هوا سر می کنم

Гар набардами раҳ ба ҷое нест аз тақсири Хизр

گر نبردم ره به جایی نیست از تقصیر خضر

Ман ки дар ҳар гоми роҳӣ чун сабо сар ме кунам

من که در هر گام راهی چون صبا سر می کنم

Гаштаам бегонаи зуди ошнои ёрони асир

گشته ام بیگانه زود آشنا یاران اسیر

Ман ки бо бегонагони ҳам ошно сар ме кунам

من که با بیگانگان هم آشنا سر می کنم