Ман ки гаштами хоки раҳи пурвои афлокам чаро

من که گشتم خاک ره پروای افلاکم چرا

Ман ки кардам тарки сар аз дардисар бокам чаро

من که کردم ترک سر از دردسر باکم چرا

Рашки дил бо дида кам аз ихтилот ғайр нест

رشک دل با دیده کم از اختلاط غیر نیست

Кас чаҳ медонад ки дар базми ту ғамнокам чаро

کس چه می داند که در بزم تو غمناکم چرا

Интизори бодаро ҳам нашъае дар ҷом ҳаст

انتظار باده را هم نشئه ای در جام هست

Гар наме донеи муқӣми сояи токам чаро

گر نمی دانی مقیم سایه تاکم چرا