Булбули ишқам ва аз он гул хандон гӯям

بلبل عشقم و از آن گل خندان گویم

Сухан аз он гули хандон ба схндон гӯям

سخن از آن گل خندان به سخندان گویم

Ғазал омӯз ғзолонм ва бо ноӣ шубон

غزل آموز غزالانم و با نای شبان

Ғазали худ ба ғизолон ғзлхўон гӯям

غزل خود به غزالان غزلخوان گویم

Шеъри ман шарҳи парешоне зулфӣаст шигифт

شعر من شرح پریشانی زلفی است شگفت

Ки парешон кунадамгар на парешон гӯям

که پریشان کندم گر نه پریشان گویم

Мӯъҷизами байн ки ба тӯфон хазоне хунин

معجزم بین که به توفان خزانی خونین

Булбулии масти гулами венаи ҳама дастон гӯям

بلبلی مست گلم وین همه دستان گویم

Ончии фарзона ба озодӣ ва зинҳор нагуфт

آنچه فرزانه به آزادی و زنهار نگفت

Ман девона ба занҷир ва ба зиндон гӯям

من دیوانه به زنجیر و به زندان گویم

Ончӣ гуяд ба салоеи хафаи симурғ аз қоф

آنچه گوید به صلایی خفه سیمرغ از قاف

Сими вохўонм ва бо савту садо , он гӯям

سیم واخوانم و با صوت و صدا، آن گویم

Гарчи хокистараму маслиҳатам хомӯшӣ аст

گرچه خاکسترم و مصلحتم خاموشی است

Оташи афрӯзаму шарҳи шаб ҳиҷрон гӯям

آتش افروزم و شرح شب هجران گویم

Гилаи зулфи ту бо кавкабаи шабнами ашк

گله زلف تو با کوکبه شبنم اشک

Кӯи баҳорӣ ки ба гӯши гул ва райҳон гӯям

کو بهاری که به گوش گل و ریحان گویم

Бо таби мҳрқаҳи умрии ҳама ҳазён гуфтам

با تب مُحرقه عمری همه هذیان گفتم

То чаҳ бе дағдағаи ҳам бо шаб буҳрон гӯям

تا چه بی‌دغدغه هم با شب بحران گویم

Офариниш на чунон дафтару девони лғз

آفرینش نه چنان دفتر و دیوان لُغز

Ки ба озодӣ аз ин дафтар ва девон гӯям

که به آزادی از این دفتر و دیوان گویم

Шаҳрёрои ту аҷаби Хизри раҳе чун ҳофиз

شهریارا تو عجب خضر رهی چون حافظ

Ки ман ташнаи ҳам аз чашма ҳайвон гӯям

که من تشنه هم از چشمه حیوان گویم