Кас нест дар ин гӯшаи фаромӯштар аз ман

کس نیست در این گوشه فراموش‌تر از من

Ваз гӯша нишинон ту хомӯштар аз ман

وز گوشه‌نشینان تو خاموش‌تر از من

Ҳаркас ба хаёлӣаст ҳам оғӯш ва касе нест

هر کس به خیالی‌ست هم‌آغوش و کسی نیست

эй гул ба хаёли ту ҳам оғӯштар аз ман

ای گل به خیال تو هم‌آغوش‌تر از من

Май нӯшад аз он лаъли шФқгўни ҳамаи офоқ

می‌نوشد از آن لعل شفقگون همه آفاق

Аммо ки дар ин майкадаи ғами нӯштар аз ман ?

اما که در این میکده غم‌نوش‌تر از من؟

Афтодаи ҷаҳонии ҳамаи мадҳуши ту лекин

افتاده جهانی همه مدهوش تو، لیکن

Афтодатар аз ман нау мадҳуштар аз ман

افتاده‌تر از من نه و مدهوش‌تر از من

Бе моҳи рухи ту шаб ман ҳаст сияҳи пӯш

بی‌ماه رخ تو شب من هست سیه‌پوش

Аммо шаби ман ҳам на сияҳи пӯштар аз ман

اما شب من هم نه سیه‌پوش‌تر از من

Гуфтӣ ту на гӯшӣ ки сухан гӯямат аз ишқ

گفتی «تو نه گوشی که سخن گویمت از عشق»

эй нодарраи гуфтори куҷои гӯштар аз ман

ای نادره‌‌گفتار! کجا گوش‌تر از من؟

Май хобаму чашм аз ҳасад муддаӣам боз

می‌خوابم و چشم از حسد مدعی‌ام باز

Кӯи хартар аз ин ҳосиду харгӯштар аз ман

کو خرتر از این حاسد و خرگوش‌تر از من

Бежантар аз онам ки ба чоҳам кунӣ эй тарк

بیژن‌تر از آنم که به چاهم کنی ای تُرک!

Хӯнам бФшон кист Сиёвуштар аз ман

خونم بفشان، کیست سیاووش‌تر از من؟

Бо лаъл ту гуфтам ки алоҷами лаб нӯш аст

با لعل تو گفتم که «علاجم لب نوش است»

Бушковат ки ёрб чаҳ лабии нӯштар аз ман

بشکفت که یارب چه لبی نوش‌تر از من

Охир чаҳ гулобӣаст ба аз ашки ман эй гул ?

آخر چه گلابی است به از اشک من ای گل؟

Диягӣ на дар ин бодияи пурҷӯштар аз ман

دیگی نه در این بادیه پرجوش‌تر از من