Тира гаван шуд кавкаби бахти ҳумоюни фоли ман

تیره‌گون شد کوکبِ بختِ همایون‌فالِ من

Вожгӯни гашт аз сипеҳри вожгӯни иқболи ман

واژگون گشت از سپهر واژگون اقبالِ من

Ханда бегонагон дидам нагуфтам дарди дил

خندهٔ بیگانگان دیدم نگفتم درد دل

Ошноё бо ту гӯям гиря дорад ҳоли ман

آشنایا با تو گویم گریه دارد حالِ من

Бо ту будам эй парии рӯзӣ ки ақл аз ман гурехт

با تو بودم ای پری روزی که عقل از من گریخت

Гар ту ҳам аз ман гурезии вой бар аҳволи ман

گر تو هم از من گریزی وای بر احوالِ من

Рӯзгори ин сон ки хоҳад бекас ва танҳо маро

روزگار این سان که خواهد بی‌کس و تنها مرا

Сояи ҳам тарсам наёяд дигар аз дунболи ман

سایه هم ترسم نیاید دیگر از دنبالِ من

Қамарӣ беошёнам бар лаби боми вафо

قُمریِ بی‌آشیانم بر لبِ بامِ وفا

Донау обам надодӣ машкан охири боли ман

دانه و آبم ندادی مشکن آخر بالِ من

Бозгрдондми Аннани умр бо хайли хаёл

بازگرداندم عنان عمر با خیل خیال

Хотирот кӯдакӣ омад ба истиқболи ман

خاطرات کودکی آمد به استقبالِ من

Хираду зебо будӣу зулфи парешони ту буд

خرد و زیبا بودی و زلف پریشان تو بود

Аз китоби ишқи авроқи сиёҳи фоли ман

از کتاب عشق اوراق سیاه فالِ من

эй сабо гар дидӣ он маҷмӯъаи гулро бигӯ

ای صبا گر دیدی آن مجموعهٔ گل را بگو

Хуш парокандӣ зи ҳам шерозаи омоли ман

خوش پراکندی ز هم شیرازهٔ آمالِ من

Кору кӯшишро ҳўолтгар буд бо корсоз

کار و کوشش را حوالت گر بود با کارساز

Шаҳрёрои ҳали мушкил ҳо кунад ҳалоли ман

شهریارا حل مشکل‌ها کند حلّالِ من