Боз шуд равзанӣ аз гулшани Широз ба ман

باز شد روزنی از گلشن شیراز به من

намекашад наргису норанҷи сиррии боз ба ман

می‌کشد نرگس و نارنج سری باز به من

Срўнози Ирам аз давр ба ман кард салом

سروناز ارم از دور به من کرد سلام

Ҷои онро ки чунон сарв кунад ноз ба ман

جای آن را که چنان سرو کند ناز به من

Одам ингошт ба лутфи малакӯтами Широз

آدم انگاشت به لطف ملکوتم شیراز

Ки чунин сарв ва саман дошт , срондоз ба ман

که چنین سرو و سمن داشت، سرانداز به من

Уфуқи толеъи ман талъат бобокўҳӣ аст

افق طالع من طلعت باباکوهی است

Кӯи Фрўтобд аз он кӯҳи сарафроз ба ман

کو فروتابد از آن کوه سرافراز به من

Гӯйии оташкадаи порси шкФт аз сари шавқ

گویی آتشکدهٔ پارس شکفت از سر شوق

Ёд шуд аз маъбади зартушти дарии боз ба ман

یاد شد از معبد زرتشت دری باز به من

Бонии калаки Фаридун ба қатор аз Широз

بانی کلک فریدون به قطار از شیراز

Бор зад қофилаи шукри Аҳвоз ба ман

بار زد قافلهٔ شکر اهواز به من

Бо сар нома гушӯдам дар ганҷинаи роз

با سر نامه گشودم در گنجینهٔ راز

Ки ҳам аз хоҷа гушӯдааст дар роз ба ман

که هم از خواجه گشوده است در راز به من

Шамъӣ аз шайх шукуфтааст шабистони афрӯз

شمعی از شیخ شکفته است شبستان افروز

Гарчи парвона диҳад рухсати парвоз ба ман

گرچه پروانه دهد رخصت پرواز به من

Шӯри ишқӣ ки наҳуфтааст дар ин сози ғазал

شور عشقی که نهفته است در این ساز غزل

Ишва ҳо медиҳад аз пардаи Шаҳноз ба ман

عشوه‌ها می‌دهد از پردهٔ شهناز به من

Дил ба кунҷи қафас аз ҳасрати парвозами сӯхт

دل به کنج قفس از حسرت پروازم سوخت

Гӯи ҳам овози чаман кам диҳад овоз ба ман

گو هم آواز چمن کم دهد آواز به من

То чаҳ бозӣ кунад ин бахти бдонҷомми боз

تا چه بازی کند این بخت بدانجامم باز

Нрдҳои бохтаи ин ишқи хуши оғоз ба ман

نردها باخته این عشق خوش‌آغاز به من

Нақшӣ аз аҳди атиқами ману маҳв эй наққош

نقشی از عهد عتیقم من و محو ای نقاش

Заҳмати худ мадау хиҷлати парвоз ба ман

زحمت خود مده و خجلت پرواز به من

Шаҳрёро ба ғазал ишқ нагунҷад бигзор

شهریارا به غزل عشق نگنجد بگذار

Шарҳи ин қисса ҷонсӯз диҳад соз ба ман

شرح این قصهٔ جانسوز دهد ساز به من