Навиштам ин ғазали нағз бо саводи ду дида

نوشتم این غزل نغز با سواد دو دیده

Ки балки роми ғазали гардӣ эй ғизоли рамида

که بلکه رام غزل گردی ای غزال رمیده

Сиёҳии шаби ҳиҷру умеди субҳи саодат

سیاهی شب هجر و امید صبح سعادت

Сипед кард марои дида то дамид сипеда

سپید کرد مرا دیده تا دمید سپیده

Надидаи хайри ҷавонии ғам ту кард марои пер

ندیده خیر جوانی غم تو کرد مرا پیر

Бирав ки пери шӯй эй ҷавони хайри надида

برو که پیر شوی ای جوان خیر ندیده

Ба ашки шавқи расонадами туро ба ин қад ва акнӯн

به اشک شوق رساندم ترا به این قد و اکنون

Ба дигарон расадат мивае ниҳоли расида

به دیگران رسدت میوه ای نهال رسیده

зи моҳи шарҳи малоли ту пурсам эй ма бе меҳр

ز ماه شرح ملال تو پرسم ای مه بی مهر

Шабӣ ки моҳи намояди малул ва ранг парида

شبی که ماه نماید ملول و رنگ پریده

Баҳори ман ту ҳам аз булбулии ҳикоят ман пресс

بهار من تو هم از بلبلی حکایت من پرس

Ки аз хазони гулшани хорҳо ба дидаи халида

که از خزان گلشن خارها به دیده خلیده

Ба гирдбоди ҳам аз ман гирифтаи оташи шавқӣ

به گردباد هم از من گرفته آتش شوقی

Ки хоки ғам ба сари афшон ба кӯҳу дашти давида

که خاک غم به سر افشان به کوه و دشت دویده

Ҳавои перҳани чоки он парӣаст ки мо ро

هوای پیرهن چاک آن پری است که ما را

Кашад ба ҳалқаи девонагони ҷомаи дарида

کشد به حلقه دیوانگان جامه دریده

Фалак ба мӯии сипед ва тан такида марои хост

فلک به موی سپید و تن تکیده مرا خواست

Ки дӯку пунбаи брозд ба золи пушти хамида

که دوک و پنبه برازد به زال پشت خمیده

Хабари зи доғи дили шаҳриёр май шӯй аммо

خبر ز داغ دل شهریار می شوی اما

Дар он замон ки зи хокаши ҳазор лолаи дамида

در آن زمان که ز خاکش هزار لاله دمیده