Шабиро бо ман эй моҳи саҳархезон саҳар кардӣ

شبی را با من ای ماه سحرخیزان سحر کردی

Саҳар чун офтоб аз ошёни ман сафар кардӣ

سحر چون آفتاب از آشیان من سفر کردی

Ҳанузам аз шабистони вафои буи абир ояд

هنوزم از شبستان وفا بوی عبیر آید

Ки чун шамъи ъбирогини шабӣ бо ман саҳар кардӣ

که چون شمع عبیرآگین شبی با من سحر کردی

Сафо кардӣу дарвешии бимирами хокпоит ро

صفا کردی و درویشی بمیرم خاکپایت را

Ки шоҳии муҳташам будӣ ва бо дарвеш сар кардӣ

که شاهی محتشم بودی و با درویش سر کردی

Чу ду мурғи диловезӣ ба танги ҳам шудеми афсӯс

چو دو مرغ دلاویزی به تنگ هم شدیم افسوس

эй ман паридӣу маро бебол ва пар кардӣ

همای من پریدی و مرا بی بال و پر کردی

Ту каз обишхури нзҳтгаҳи афлокён будӣ

تو کز آبشخور نزهتگه افلاکیان بودی

Чаро бар мурғакии хокӣу зиндонӣ гузар кардӣ

چرا بر مرغکی خاکی و زندانی گذر کردی

Магар аз гӯшаи чашмӣ вагар тарҳӣ дигар резӣ

مگر از گوشه چشمی وگر طرحی دگر ریزی

Ки аз он як назари бунёди ман зер ва зибр кардӣ

که از آن یک نظر بنیاد من زیر و زبر کردی

Ба ёди чашми ту инсам буд бо лолаи ваҳшӣ

به یاد چشم تو انسم بود با لاله وحشی

Ғизоли ман марои саргаштаи кӯҳ ва камар кардӣ

غزال من مرا سرگشته کوه و کمر کردی

Ба гардишҳои чашми осмонӣ аз ҳамон аввал

به گردش‌های چشم آسمانی از همان اول

Маро дар ишқ аз ин офоқи гардиҳо хабар кардӣ

مرا در عشق از این آفاق‌گردی‌ها خبر کردی

Ба пои бута ҳо гарем ба ёди домани модар

به پای بوته‌ها گریم به یاد دامن مادر

Ки аз тифлии марои овора аз малик падар кардӣ

که از طفلی مرا آواره از ملک پدر کردی

зи гирди корвони гирами суроғи маҳмили Лайлӣ

ز گرد کاروان گیرم سراغ محمل لیلی

Чу маҷнӯнам ба гирди корвонҳо пай сипар кардӣ

چو مجنونم به گرد کاروان‌ها پی سپر کردی

Чаҳ отшпораҳ эй будӣ ало эй кимиёии дил

چه آتشپاره‌ای بودی الا ای کیمیای دل

Ки аз барқии миси олӯда бо зангор зар кардӣ

که از برقی مس آلوده با زنگار زر کردی

Ба шеъри шаҳриёр акнӯн сар афшонанд дар офоқ

به شعر شهریار اکنون سر افشانند در آفاق

Чаҳ хуши перонаи сари моро ба шайдое смр кардӣ

چه خوش پیرانه سر ما را به شیدایی سمر کردی