Чаҳ шуд ки бор дигар ёд ошно кардӣ

چه شد که بار دگر یاد آشنا کردی؟

Чаҳ шуд ки шеваи бегонагӣ раҳо кардӣ

چه شد که شیوهٔ بیگانگی رها کردی؟

Ба қаҳр рафтану ҷавру ҷафои шиори ту буд

به قهر رفتن و جور و جفا شعار تو بود

Чаҳ шуд ки бар сар меҳр омадӣ вафо кардӣ

چه شد که بر سر مهر آمدی، وفا کردی؟

Манам ки ҷавр ва ҷафо дидам ва вафо кардам

منم که جور و جفا دیدم و وفا کردم

Туе ки меҳр ва вафо дидӣ ва ҷафо кардӣ

تویی که مهر و وفا دیدی و جفا کردی

Биё ки бо ҳамаи номҳрбонит эй моҳ

بیا که با همه نامهربانیت، ای ماه!

Хуш омадӣ ва гул оварадӣ ва сафо кардӣ

خوش آمدی و گل آوردی و صفا کردی

Биё ки чашми ту то шарм ва ноз дорад , кас

بیا که چشم تو تا شرم و ناز دارد، کس

Напурсад аз ту ки ин моҷаро чаро кардӣ

نپرسد از تو که «این ماجرا چرا کردی؟»

Закоти қомат чун сарви нозу зулфи дўто

زکات قامت چون سروِ ناز و زلفِ دوتا

Биё ки пушти ман аз бори ғам дўто кардӣ

بیا که پشت من از بارِ غم دوتا کردی

Миннат ба як нигаҳи оҳӯона май бахшам

منت به یک نگهِ آهوانه می‌بخشم

Ҳар ончӣ эй хутании хати ман хато кардӣ

هر آنچه ای ختنی خط من خطا کردی

Агарчӣ кори ҷаҳон бар мурод мо нашавад

اگر چه کار جهان بر مراد ما نشود

Биё ки кори ҷаҳон бар мурод мо кардӣ

بیا که کار جهان بر مراد ما کردی

Ҳазор дард фиристодем ба ҷони лекин

هزار درد فرستادیم به جان، لیکن

Чу омадӣ ҳамаи он дардҳо даво кардӣ

چو آمدی همه آن دردها دوا کردی

Калиди ганҷи ғазалҳои шаҳриёри туе

کلید گنج غزل‌های شهریار تویی

Биё ки Подшаҳи малики дил гадо кардӣ

بیا که پادشه ملکِ دل گدا کردی