зи даричаҳои чашмами назарӣ ба моҳи дорӣ
ز دریچههای چشمم نظری به ماه داری
Чаҳ баланди бахтӣ эй дил ки ба дӯсти роҳи дорӣ
چه بلند بختی ای دل که به دوست راه داری
Ба шаби сиёҳи ошиқ чаҳ кунад парӣ ки шамъӣ аст
به شب سیاه عاشق چه کند پری که شمعی است
Ту фурӯғи моҳи ман шӯ ки фурӯғи моҳи дорӣ
تو فروغ ماه من شو که فروغ ماه داری
Бигушоӣ рӯй зебои зи гуноҳ он миндиш
بگشای روی زیبا ز گناه آن میندیش
Ба худо ки кофарами ман ту агар гуноҳи дорӣ
به خدا که کافرم من تو اگر گناه داری
Ман аз он сиёҳ дорам ба ғами ту рӯзи равшан
من از آن سیاه دارم به غم تو روز روشن
Ки ту моҳӣу таъаллуқ ба шаби сиёҳи дорӣ
که تو ماهی و تعلق به شب سیاه داری
Ту агар ба ҳар нигоҳии бабрии ҳазорҳо дил
تو اگر به هر نگاهی ببری هزارها دل
Нарасад бидон нигоро ки дилии нигоҳдорӣ
نرسد بدان نگارا که دلی نگاهداری
Нафаси алили перони таб лозим оварад , ҳон
نفس علیل پیران تب لازم آورد، هان
Ту чаҳ лозими ин ҷавонӣ ба табии табоҳи дорӣ
تو چه لازم این جوانی به تبی تباه داری
Ту ки чун Манижаи гесу будат каманди рустам
تو که چون منیژه گیسو بُوَدَت کمند رستم
з чаҳ моҳи ман чу бежани худ асири чоҳи дорӣ
ز چه ماه من چو بیژن خود اسیر چاه داری
Ту ба ҳар гадои мёмизу шиква ҳасан машкан
تو به هر گدا میامیز و شکوهِ حُسن مشکن
Ки лаёқати ташарруф ба ҳузури шоҳи дорӣ
که لیاقتِ تشرّف به حضور شاه داری
Бирав ва ба дилбарии кӯ малакааст дар ваҷоҳат
برو و به دلبری کو ملکه است در وجاهت
Бигузар ки моҳи рӯйиш ба муҳоқи оҳи дорӣ
بگذر که ماه رویش به محاق آه داری
Дгарони раванд танҳо ба мисли ба қозӣ аммо
دگران روند تنها به مثل به قاضی اما
Ту агар ба ҳасан даъвӣ бикунӣ гувоҳи дорӣ
تو اگر به حسن دعوی بکنی گواه داری
Ба чамани гулӣ ки хоҳад ба ту монад аз ваҷоҳат
به چمن گلی که خواهد به تو ماند از وجاهت
Ту агар бихоҳӣ эй гули камаш аз гиёҳи дорӣ
تو اگر بخواهی ای گل کمش از گیاه داری
Дгарон ба нарад ишқат ба ҳавоӣ бӯса тозанд
دگران به نرد عشقت به هوای بوسه تازند
Ту чаро ҳавои бозии сар дил бихоҳ дорӣ
تو چرا هوای بازی سر دلبخواه داری
Ба сари ту шаҳрёро гузарад қиёмату боз
به سر تو شهریارا گذرد قیامت و باز
Чаҳ қиёматаст ҳоле ки ту гоҳи гоҳи дорӣ
چه قیامتست حالی که تو گاه گاه داری