Дилу ҷонӣ ки дрбрдми ман аз таркони Қафқозӣ
دل و جانی که دربردم من از ترکان قفقازی
Ба шухӣ мебаранд аз ман сияҳи чашмони широзӣ
به شوخی میبرند از من سیهچشمان شیرازی
Ман он перам ки шеронро ба бозии барнамеи гирам
من آن پیرم که شیران را به بازی برنمیگیرم
Ту оҳўўши чунон шухӣ ки бо ман мекунӣ бозӣ
تو آهووَش چنان شوخی که با من میکنی بازی
Камони осмони байну саманди саркашӣ пай кун
کمان آسمان بین و سمند سرکشی پی کن
Ки бо тири қазои бозии сет бар сайди ҳарами тозӣ
که با تیر قضا بازیست بر صید حرم تازی
Биё ин нарад ишқи охириро бо худо бозем
بیا این نرد عشق آخری را با خدا بازیم
Ки ҳасан ҷовдон барадаст ишқи ҷовдони бозӣ
که حسن جاودان بردست عشق جاودان بازی
Ба ҳар бомай паридани чашми иффат хира ме созад
به هر بامی پریدن چشم عفت خیره میسازد
Кабӯтар ошён бозад аз ин ошуфтаи парвозӣ
کبوتر آشیان بازد از این آشفتهپروازی
Хазон гул навой булбулонро дар гулӯи бандад
خزانِ گل نوای بلبلان را در گلو بندد
Ки бумаст онкӣ бо зоғ ва заған донад ҳам овозӣ
که بوم است آنکه با زاغ و زغن داند همآوازی
зи оҳи ҳамдамони бории кудуратҳо падед ояд
ز آه همدمان باری کدورتها پدید آید
Биё то ҳарду бо ойӣна бигзорем ғаммозӣ
بیا تا هردو با آیینه بگذاریم غمّازی
Ғубор фитна бигӯ бархез аз он сарчашмаи табъӣ
غبار فتنه بگو برخیز از آن سرچشمهٔ طبعی
Ки чун чашм ғизолон донад афсуни ғазал созӣ
که چون چشم غزالان داند افسون غزلسازی
Ба малики рай ки фарсоед равони фахри розӣ ҳо
به ملک ری که فرساید روان فخر رازیها
Чаҳ инсофӣ равад бо мо ки на фахрем ва на розӣ
چه انصافی رود با ما که نه فخریم و نه رازی
Арӯси табъро гуфтам ки саъдӣ парда афрозад
عروس طبع را گفتم که سعدی پرده افرازد
Ту аз ҳар дар ки бозоиии бад-ӣни шухӣу таннозӣ
تو از هر در که بازآیی بدین شوخی و طنازی
Фишон аз барги гули шабнам ки лофи шеър дар Широз
فشان از برگ گل شبنم که لاف شعر در شیراز
Бисоти пелаи варро монаду бозори харрозӣ
بساط پیلهور را ماند و بازار خرّازی
Ҳар онкў саркашӣ донад мабодаш сарварӣ эй гул
هر آنکو سرکشی داند مبادش سروری ای گل
Ки сарв ростин дидам сазовори сарафрозӣ
که سرو راستین دیدم سزاوار سرافرازی
Гар аз ман зиштеи бинӣ ба зебоӣ худ бигузар
گر از من زشتیی بینی به زیبایی خود بگذر
Ту зулф аз ҳам гушойӣ ба ки абрӯ дар ҳам андозӣ
تو زلف از هم گشایی به که ابرو در هم اندازی
Ба шеъри шаҳриёри он ба ки ашки шавқи бФшоннд
به شعر شهریار آن به که اشک شوق بفشانند
Трбнокони табризӣу шангулони широзӣ
طربناکان تبریزی و شنگولان شیرازی