На ақлӣ ва на идрокӣ ва ман худ хоку хошокӣ

نه عقلی و نه ادراکی و من خود خاک و خاشاکی

Чаҳ гӯям бо ту каз иззати варои ақлу идрокӣ

چه گویم با تو کز عزت ورای عقل و ادراکی

На мшкотм ки мисбоҳи ҷамоли ишқами афрӯзад

نه مشکاتم که مصباح جمال عشقم افروزد

Чаҳ нисбати нури покиро ба чун ман хоки нопокӣ

چه نسبت نور پاکی را به چون من خاک ناپاکی

Бад-ӣни сайли сиришками оташи дӯзах чаҳ хоҳад кард

بدین سیل سرشکم آتش دوزخ چه خواهد کرد

Гирифтам бо чу ман кам обрӯеи ҳам ғзбнокӣ

گرفتم با چو من کم‌آبرویی هم غضبناکی

На оташи ҳам ба чандини саркашӣ хокистарӣ гардад

نه آتش هم به چندین سرکشی خاکستری گردد

Пас аз афтодагии сари вомгир эй нафас каз хокӣ

پس از افتادگی سر وامگیر ای نفس کز خاکی

Фалак ғалтид ва аз бори амонати шона холӣ кард

فلک غلتید و از بار امانت شانه خالی کرد

Ту зери бори ин кӯҳ калон рафтӣ ? чаҳ бе бокӣ

تو زیر بار این کوه کلان رفتی؟ چه بی‌باکی

Бакоҳӣ шаб ба шаб чун моҳ ва дар чоҳи муҳоқи уфтӣ

بکاهی شب به شب چون ماه و در چاه محاق افتی

Агар бо тоҷи хуршедӣ вагар бар тахти афлокӣ

اگر با تاج خورشیدی وگر بر تخت افلاکی

Асо бо худ сутун кардӣ куҷо шуд сарви болоят

عصا با خود ستون کردی کجا شد سرو بالایت

Ки дигари сарнигӯн дар пои худ чун торами токӣ

که دیگر سرنگون در پای خود چون طارم تاکی

Шабӣ буду шабобӣу сабо дар пардаи моҳўр

شبی بود و شبابی و صبا در پرده ماهور

Ба ҷодӯи панҷагии роҳ ироқӣ мезаду ракӣ

به جادو پنجگی راه عراقی میزد و راکی

Куҷои рафтанди он ёрон ки дигар бо фиғони ман

کجا رفتند آن یاران که دیگر با فغان من

Сиррӣ берун намеояд на аз хокӣ на аз локӣ

سری بیرون نمی آید نه از خاکی نه از لاکی

Ту борӣ адл кун Нӯшервони хона худ бош

تو باری عدل کن نوشیروان خانهٔ خود باش

Кигар бо зирдстонти сар зулмаст , заҳҳокӣ

که گر با زیردستانت سرِ ظلم است، ضحّاکی

Зулайхо чок зад дар домани Юсуф , наме донист

زلیخا چاک زد در دامنِ یوسف، نمی‌دانست

Ки хоҳад кардан аз покии ҳикояти домани чокӣ

که خواهد کردن از پاکی حکایت دامن چاکی

Ту каз боли тахайюли шаҳрёрои шоҳиди афлок

تو کز بال تخیل شهریارا شاهد افلاک

Ба худ то бозмеи гардии ҳамон зиндонии хокӣ

به خود تا بازمی گردی همان زندانی خاکی