эй дил ба сози арш агар гӯш ме кунӣ
ای دل به ساز عرش اگر گوش میکنی
Аз сокинони фарш фаромӯш ме кунӣ
از ساکنان فرش فراموش میکنی
Гар ноӣ Зуҳра бишинавӣ эй дил ба гӯши ҳуш
گر نای زهره بشنوی ای دل به گوش هوش
Офоқро ба замзама мадҳуш ме кунӣ
آفاق را به زمزمه مدهوش میکنی
Шаб каз наҳифи шери фалаки хуфтае хароб
شب کز نهیب شیر فلک خفتهای خراب
Хоби саҳари ҳавола ба харгӯш ме кунӣ
خواب سحر حواله به خرگوش میکنی
Чун зулфи сояи панҷаи дроФкн ба моҳтоб
چون زلف سایه پنجه درافکن به ماهتاب
Гар хоби худ мушавваш ва мағшуш ме кунӣ
گر خواب خود مشوش و مغشوش میکنی
Бар абри пораи гӯшаи абрӯии моҳи байн
بر ابر پاره گوشهٔ ابروی ماه بین
Гар худ ҳавои зулф ва биногваш ме кунӣ
گر خود هوای زلف و بناگوش میکنی
Ишқи муҷози ғунчаи ишқ ҳақиқат аст
عشق مجاز غنچه عشق حقیقت است
Гули гӯ шукуфта бош агар Буш ме кунӣ
گل گو شکفته باش اگر بوش میکنی
Аз ман худоиро ғазал ошиқӣ махоҳ
از من خدای را غزل عاشقی مخواه
Каз перем чу Тифл қлмдўш ме кунӣ
کز پیریم چو طفل قلمدوش میکنی
Зини ахгари наҳуфтаи дамӣдани худоӣ ро
زین اخگر نهفته دمیدن خدای را
Баси ахгари шукуфта ки хомӯш ме кунӣ
بس اخگر شکفته که خاموش میکنی
Ноқавси дайрро ҷараси корвони мгир
ناقوس دیر را جرس کاروان مگیر
Симурғро муқоиса бо қўш ме кунӣ
سیمرغ را مقایسه با قوش میکنی
Бо шер аз гавазн ҳикоят кунанду мяш
با شیر از گوزن حکایت کنند و میش
Худ кист гурба то сухан аз мӯш ме кунӣ
خود کیست گربه تا سخن از موش میکنی
Ман шоҳи кишвари адабу шарму иффатам
من شاه کشور ادب و شرم و عفتم
Бо ман кадоми даст дар оғӯш ме кунӣ
با من کدام دست در آغوش میکنی
Перонаи сари мушоҳидаи хати шоҳидон
پیرانهسر مشاهده خط شاهدان
Неш надоматӣаст ки худ нӯш ме кунӣ
نیش ندامتی است که خود نوش میکنی
Ман худ хато ба тавба бапушам ту ҳам биё
من خود خطا به توبه بپوشم تو هم بیا
Гар тавба бо худои хато пӯш ме кунӣ
گر توبه با خدای خطا پوش میکنی
Гӯи ҷоми бодаи ҷӯши муҳаббат чаро занад
گو جام باده جوش محبت چرا زند
Тарконаи ёди хӯн Сиёвуш ме кунӣ
ترکانه یاد خون سیاووش میکنی
Дунёи худ аз даричаи ибрати азизи мост
دنیا خود از دریچه عبرت عزیز ماست
Зини хоку шишаи оина ҳуш ме кунӣ
زین خاک و شیشه آینه هوش میکنی
Бо шеъри соя чанд чу хамёзаҳои субҳ
با شعر سایه چند چو خمیازههای صبح
Моро хумори хамри шаб дӯш ме кунӣ
ما را خمار خمر شب دوش میکنی
Теҳрон бесабо самараш чист шаҳриёр
تهران بیصبا ثمرش چیست شهریار
Нимо нарафтагар сафар юаш ме кунӣ
نیما نرفته گر سفر یوش میکنی