Чу абрӯяти нчмидӣ ба коми гӯшаи нишинӣ

چو ابرویت نچمیدی به کام گوشه نشینی

Бирав ки чун ману чашмат ба гӯша ҳо биншинӣ

برو که چون من و چشمت به گوشه ها بنشینی

Чу дил ба зулфи ту бастам ба худ қарор надидам

چو دل به زلف تو بستم به خود قرار ندیدم

Бирав ки чун сари зулфат ба худ қарор набинӣ

برو که چون سر زلفت به خود قرار نبینی

Ба ҷони ту ки дигар ҷон ба ҷой ту нагузинам

به جان تو که دگر جان به جای تو نگزینم

Ки то ту бошӣ ва ғайриӣ ба ҷой ман нагузинӣ

که تا تو باشی و غیری به جای من نگزینی

зи боғи ишқи ту ҳаргизи гулӣ ба ком начедам

ز باغ عشق تو هرگز گلی به کام نچیدم

Ба рӯзи гулбуни ҳасанати гулӣ ба ком начинӣ

به روز گلبن حسنت گلی به کام نچینی

Нигини ҳалқа риндон шудӣ ки то бадарахшад

نگین حلقه رندان شدی که تا بدرخشد

Канори ҳалқаи чашмам ба ҳар нигоҳи нигинӣ

کنار حلقه چشمم به هر نگاه نگینی

Касе ки дайну дил аз каф ба боди ғорати зулфат

کسی که دین و دل از کف به باد غارت زلفت

Чу ман надода чаҳ донад ки ғорати дилу динӣ

چو من نداده چه داند که غارت دل و دینی

Хушам ки шуълаи оҳам ба дӯзахат кашад аммо

خوشم که شعله آهم به دوزخت کشد اما

Чаҳ мекунад ба ту дӯзах ки худ биҳишти бринӣ

چه می کند به تو دوزخ که خود بهشت برینی

Тавон ба дӯзахат афкандан ва ба хулди чмидн

توان به دوزخت افکندن و به خلد چمیدن

Гарми ҳасади бигузорад ки боз бо ки қаринӣ

گرم حسد بگذارد که باز با که قرینی

Худоиро ки дигар осмон бало нафаристад

خدای را که دگر آسمان بلا نفرستد

Ту худ бад-ӣни қаду болои балоӣ рӯй заминӣ

تو خود بدین قد و بالا بلای روی زمینی

Хамидаам чу камон то зи тири оҳи камӣни гир

خمیده‌ام چو کمان تا ز تیر آه کمین گیر

Ба рустамии бустонами зи тарки чашми ту кинӣ

به رستمی بستانم ز ترک چشم تو کینی

Ту ташнаи ғазали шаҳриёр ва ман ба ки гӯям

تو تشنه غزل شهریار و من به که گویم

Ки шеъртар натаровад буруни зи табъи ҳазинӣ

که شعرِ تر نتراود برون ز طبع حزینی