Моҳо ту сафар кардӣ ва шаб монаду сиёҳӣ

ماها تو سفر کردی و شب ماند و سیاهی

На мурғи шаб аз нола ман хуфт ва на моҳӣ

نه مرغ شب از ناله من خفت و نه ماهی

Шуд оҳи миннати бадарғаи роҳ ва хато шуд

شد آه منت بدرقه راه و خطا شد

Каз баъд мусофир нафаристанд сиёҳӣ

کز بعد مسافر نفرستند سیاهی

Оҳиста ки то кавкабаи ашки дили афрӯз

آهسته که تا کوکبه اشک دل افروز

Созам ба қатор аз ақаби қофилаи роҳӣ

سازم به قطار از عقب قافله راهی

Хоҳам ба гадоӣ ба дар ғурфа ?ут оем

خواهم به گدایی به درِ غرفه‌ات آیم

Онҷо ки ту манзил кунӣ эй шоҳ ба шоҳӣ

آنجا که تو منزل کنی ای شاه به شاهی

Дар оҳи фурӯди ой , тавонад ки дилӣ буд

در آه فرود آی، تواند که دلی بود

Тарсам ки шавад оинаи ҳасани ту оҳӣ

ترسم که شود آینهٔ حسن تو آهی

Он лаҳза ки резам чу фалак аз мижаи кавкаб

آن لحظه که ریزم چو فلک از مژه کوکب

Бедор касе нест ки гирам ба гувоҳӣ

بیدار کسی نیست که گیرم به گواهی

То субҳи ману шамъи нхФтими валикин

تا صبح من و شمع نخفتیم ولیکن

Шарҳи шаби ҳиҷр ту нагуфтем кмоҳӣ

شرح شب هجر تو نگفتیم کماهی

Зони хотира то хӯн нашавад хотирам эй шӯх

زآن خاطره تا خون نشود خاطرم ای شوخ

Дигар нагузаштем ба хиёбони рифоҳӣ

دیگر نگذشتیم به خیابان رفاهی

Чашмӣ ба раҳат дӯхтаам боз ки шояд

چشمی به رهت دوخته ام باز که شاید

Бозоӣӣ ва бурҳонем аз чашм ба роҳӣ

بازآئی و برهانیم از چشم به راهی

Дил гарчи мудомами ҳаваси хат ту дорад

دل گرچه مدامم هوس خط تو دارد

Лек аз ту хушам бо карами гоҳ ба гоҳе

لیک از تو خوشم با کرم گاه به گاهی

То зулфи туами бози навозад ба насимӣ

تا زلف توام باز نوازد به نسیمی

Чун шуъла ларзанда шамъам ба табоҳӣ

چون شعلهٔ لرزندهٔ شمعم به تباهی

Тақдири илоҳӣ чу пай сӯхтани мост

تقدیر الهی چو پی سوختن ماست

Мо низ бисозем ба тақдири илоҳӣ

ما نیز بسازیم به تقدیر الهی

То хоби адам кӣ расад эй умр шунидем

تا خواب عدم کی رسد ای عمر شنیدیم

Афсонаи ин бесару таҳи қиссаи воҳӣ

افسانه این بی سر و ته قصه واهی