эй чашми хуморин , туу афсонаи нозат

ای چشم خمارین، تو و افسانهٔ نازت

Ваии зулфи камандин , ману шабҳои дарозат

وی زلف کمندین، من و شب‌های درازت

Шабҳо манаму чашмаки маҳзуни сурайё

شب‌ها منم و چشمک محزون ثریا

Бо ашки ғаму замзамаи розу ниёзат

با اشک غم و زمزمهٔ راز و نیازت

Худ кистӣ эй нағмаи навозанда бе сим

خود کیستی ای نغمه‌نوازندهٔ بی‌سیم

Имшаб ба ҷигар мехӯрдам захмаи созат

امشب به جگر می‌خورَدَم زخمهٔ سازت

Бозомадӣ эй шамъ ки бо ҷамъ насозӣ

بازآمدی ای شمع که با جمع نسازی

Биншин ва ба парвона бидиҳ сӯзу гудозат

بنشین و به پروانه بده سوز و گدازت

Сар кун ба шабу нолаи шабгири ман эй дил

سر کن به شب و نالهٔ شبگیر من ای دل

То шбрў ишқем нишебасту фарозат

تا شبرو عشقیم نشیب است و فرازت

Хонанд намозами ман агар қибла надонам

خوانند نمازم من اگر قبله ندانم

эй каъбаи дилҳо ки бихонам ба намозат

ای کعبهٔ دل‌ها که بخوانم به نمازت

Ганҷина розӣаст ба ҳар мӯят ва зон мӯӣ

گنجینهٔ رازی‌ست به هر مویت و زان موی

Ҳар чанбара Марӣаст ба ганҷинаи розат

هر چنبره ماری‌ست به گنجینهٔ رازت

эй себи биҳиштӣ ба лабу гӯнаи гулгун

ای سیب بهشتی به لب و گونهٔ گلگون

Доғаст дили лола ки девӣ зада газат

داغ است دلِ لاله که دیوی زده گازت

Дар хеш занем оташу халқӣ ба сари орем

در خویش زنیم آتش و خلقی به سر آریم

Бошад ки бубинеми бад-ӣни шӯъбадаи бозат

باشد که ببینیم بدین شعبده بازت

Сад дашту дмни соф ва тароз омад ва як бор

صد دشت و دمن صاف و تراز آمد و یک بار

эй ҷода инсоф надидем тарозат

ای جادهٔ انصاف ندیدیم ترازت

Шаҳрӣ ба ту ёрасту ғариби ин ҳамаи маҳрӯм

شهری به تو یار است و غریب این همه محروم

эй шоҳ бинозам дили дарвеши навозат

ای شاه بنازم دل درویش‌نوازت