Алӣ эй эй раҳмат , ту чаҳ оятии худо ро

علی ای همای رحمت، تو چه آیتی خدا را

Ки ба мосўо фикандӣ ҳамаи сояи ҳумо ро

که به ماسوا فکندی همه سایه هما را

Дил агар худошиносӣ , ҳама дар рухи алии байн

دل اگر خداشناسی، همه در رخ علی بین

Ба алии шинохтами ман ба худои қисми худо ро

به علی شناختم من به خدا قسم خدا را

Ба худо ки дар ду олами асар аз фано намонад

به خدا که در دو عالم اثر از فنا نماند

Чу алӣ гирифта бошад сари чашмаи бақо ро

چو علی گرفته باشد سر چشمهٔ بقا را

Магар эй саҳоби раҳмати ту бабории арнаҳи дӯзах

مگر ای سحاب رحمت تو بباری ارنه دوزخ

Ба шарори қаҳри сӯзади ҳамаи ҷони мосўо ро

به شرار قهر سوزد همه جان ماسوا را

Бирав эй гадои мискин дар хонаи алии зан

برو ای گدای مسکین در خانه علی زن

Ки нигин подшоҳӣ диҳад аз карами гадо ро

که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را

Биҷуз аз алӣ ки гуяд ба писар ки қотили ман

بجز از علی که گوید به پسر که قاتل من

Чу асир туаст акнӯн ба асир кун мудоро

چو اسیر توست اکنون به اسیر کن مدارا

Биҷуз аз алӣ ки оради писарии абўолъҷоӣб

بجز از علی که آرد پسری ابوالعجائب

Ки илм кунад ба олами шуҳадои Карбало ро

که علم کند به عالم شهدای کربلا را

Чу ба дӯсти аҳди бандади зи миёни покбозон

چو به دوست عهد بندد ز میان پاکبازان

Чу алӣ ки метавонад ки ба сари баради вафо ро

چو علی که می‌تواند که به سر برد وفا را

На худо тўонмш хонд на башар тўонмш гуфт

نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت

Мутаҳайирам чаҳ номами шаҳи малики лоФтӣ ро

متحیرم چه نامم شه ملک لافتی را

Ба ду чашм хӯн фишонам ҳиллае насими раҳмат

به دو چشم خون‌فشانم هله ای نسیم رحمت

Ки зи кӯй ӯ ғуборӣ ба ман ори тўтё ро

که ز کوی او غباری به من آر توتیا را

Ба умеди он ки шояд бирасад ба хоки поят

به امید آن که شاید برسد به خاک پایت

Чаҳ паёмҳо супурдами ҳамаи сӯзи дили сабо ро

چه پیامها سپردم همه سوز دل صبا را

Чу туе қазои гардон ба дуои мустамандон

چو تویی قضای گردان به دعای مستمندان

Ки зи ҷон мо бигардон раҳи офати қазо ро

که ز جان ما بگردان ره آفت قضا را

Чаҳ занами чўнои ҳрдм з навой шавқ ӯ дам

چه زنم چو نای هر دم ز نوای شوق او دم

Ки лисони ғайб хуштар бинавозад ин наво ро

که لسان غیب خوشتر بنوازد این نوا را

« ҳамаи шаб дар ин умедам ки насими субҳгоҳӣ

«همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی

Ба паём ошноӣ бинавозад ошноро »

به پیام آشنایی بنوازد آشنا را»

з навой мурғ ё ҳақ бишинав ки дар дили шаб

ز نوای مرغ یا حق بشنو که در دل شب

Ғами дил ба дӯсти гуфтан чаҳ хушаст шаҳрёро

غم دل به دوست گفتن چه خوش است شهریارا