Дайр омадӣ ки дасти зи домани ндормт

دیر آمدی که دست ز دامن ندارمت

Ҷон мужда додаам ки чу ҷон дар бар ормат

جان مژده داده‌ام که چو جان در بر آرمت

То шавемат аз он гули оризи ғубори роҳ

تا شویمت از آن گل عارض غبار راه

Абрӣ шудам зи шавқ ки ашкии ббормт

ابری شدم ز شوق که اشکی ببارمت

Умрии дилам ба синаи фишурдӣ дар интизор

عمری دلم به سینه فشردی در انتظار

То дркшм ба сина ва дар бар Фшормт

تا درکشم به سینه و در بر فشارمت

Ин сон ки дорамат чу лӣимони ниҳони зи халқ

این سان که دارمت چو لئیمان نهان ز خلق

Тарсами бимирам ва ба рақибони гузорамат

ترسم بمیرم و به رقیبان گذارمت

Доғи фироқи байн ки тараби номаи висол

داغ فراق بین که طرب‌نامه وصال

эй лолаи рух ба хӯни ҷигар май нгормт

ای لاله‌رخ به خون جگر می‌نگارمت

Чандаст нархи бӯса ба шаҳри шумо ки ман

چند است نرخ بوسه به شهر شما که من

Умрӣаст каз ду дидаи гуҳар май шмормт

عمری است کز دو دیده گهر می‌شمارمت

Дастӣ ки дар фироқи ту май кӯфтам ба сар

دستی که در فراق تو می‌کوفتم به سر

Бовар надоштам ки ба гардани дрормт

باور نداشتم که به گردن درآرمت

эй ғам ки ҳақи суҳбат дерина доштӣ

ای غم که حق صحبت دیرینه داشتی

Борӣ чу май рӯй ба худо май спормт

باری چو می‌روی به خدا می‌سپارمت

Аз ҷӯйбори чашми терми сояи вомгир

از جویبار چشم ترم سایه وامگیر

То чун мижаи ниҳоли тафарруҷи бкормт

تا چون مژه نهال تفرج بکارمت

Рӯзӣ ки рафтӣ аз бар болини шаҳриёр

روزی که رفتی از بر بالین شهریار

Гуфтам ки нола Эй кунам ва бар сари ормат

گفتم که ناله‌ای کنم و بر سر آرمت