На васлат дида будам кошкӣ эй гул на ҳиҷронат

نه وصلت دیده بودم کاشکی ای گل نه هجرانت

Ки ҷонам дар ҷавонии сӯхт эй ҷонам ба қурбонат

که جانم در جوانی سوخت ای جانم به قربانت

Таҳаммул гуфтӣ ва ман ҳам ки кардам солҳо аммо

تحمل گفتی و من هم که کردم سال‌ها اما

Чиқадр охири таҳаммул балки ёдати рафтаи паймонат

چقدر آخر تحمل بلکه یادت رفته پیمانت

Чу булбул нағма хонам то ту чун гули покдомонӣ

چو بلبل نغمه خوانم تا تو چون گل پاکدامانی

Ҳазар аз хор домангир кун дастам ба домонат

حذر از خار دامنگیر کن دستم به دامانت

Таманноӣ висолам нест ишқи ман мгир аз ман

تمنای وصالم نیست عشق من مگیر از من

Ба дардат ху гирифтам нестам дар банди дармонат

به دردت خو گرفتم نیستم در بند درمانت

Умед хастаам то чанд гирад бо аҷали киштӣ

امید خسته‌ام تا چند گیرد با اجل کشتی

Бимирам ё бимонам подшоҳо чист фармонат

بمیرم یا بمانم پادشاها چیست فرمانت

Шабӣ бо дил ба ҳиҷрони ту эй султони малики дил

شبی با دل به هجران تو ای سلطان ملک دل

Миён гиря мегуфтам ки кӯ эй малики султонат

میان گریه می‌گفتم که کو ای ملک سلطانت

Чаҳ шабҳоӣ ки чун сояи хазидами пои қасри ту

چه شب‌هایی که چون سایه خزیدم پای قصر تو

Ба умедӣ ки маҳтоби рахти байнам дар айвонат

به امیدی که مهتاب رخت بینم در ایوانت

Ба гарданбанд лаълӣ доштӣ чун чашми ман хунин

به گردنبند لعلی داشتی چون چشم من خونین

Набошад хӯни мазлӯмон ? ки мегирад гиребонат

نباشد خون مظلومان؟ که می‌گیرد گریبانت

Дили тангами ҳарифи дарду андӯҳ фаровон нест

دل تنگم حریف درد و اندوه فراوان نیست

Амон эй сангдил аз дарду андӯҳи фаровонат

امان ای سنگدل از درد و اندوه فراوانت

Ба шеърати шаҳрёрои бедилон то ишқ ме варзанд

به شعرت شهریارا بیدلان تا عشق می‌ورزند

Насими васлро монад навиди табъи девонат

نسیم وصل را ماند نوید طبع دیوانت