Шунидаам ки ба шоҳони ишқи бахшеи тоҷ

شنیده‌ام که به شاهان عشق بخشی تاج

Ба тоҷи ишқи ту ман мустаҳаққаму муҳтоҷ

به تاج عشق تو من مستحقم و محتاج

Ту тоҷи бахше ва ман шаҳриёри малики сухан

تو تاج بخشی و من شهریار ملک سخن

Ба давлати сарат аз офтоб дорам тоҷ

به دولت سرت از آفتاب دارم تاج

Камони Ораша зиҳ кун ки тири лашгари ғам

کمان آرشه زه کن که تیر لشگر غم

Бар он сараст ки аз қалб мо кунад омоҷ

بر آن سر است که از قلب ما کند آماج

Агар ки солики ишқӣ ба пери дайри гароӣ

اگر که سالک عشقی به پیر دیر گرای

Ки гуфтаанд қимори нахуст бо лилоҷ

که گفته‌اند قمار نخست با لیلاج

Ба пои сози ту аз завқ арш кардам сайр

به پای ساز تو از ذوق عرش کردم سیر

Ки рӯзи васли ту кам нест аз шаби миъроҷ

که روز وصل تو کم نیست از شب معراج

Ба миҳмонӣ хон шукр бихон тӯтӣ

به میهمانی خوان شکر بخوان طوطی

Ки қанди ҳайф буд каз магас шавад тороҷ

که قند حیف بود کز مگس شود تاراج

Забони шеър нёлўдаҳам ба мадҳ касе

زبان شعر نیالوده‌ام به مدح کسی

Валек сози ту аз табъ ман сетанд боҷ

ولیک ساز تو از طبع من ستاند باج

зи Орашау виюлони чӯбу таҳта дар кор аст

ز آرشه و ویولن چوب و تخته در کار است

Магар ки хонаи эмин ман кунанд ҳароҷ

مگر که خانهٔ ایمن من کنند حراج

Ба такяи гоҳи ту эй тоҷдори ҳасану ҳунар

به تکیه‌گاه تو ای تاجدار حسن و هنر

Сазад зи синаи симини сарири мармару оҷ

سزد ز سینه سیمین سریر مرمر و عاج

Ба қавли хоҷагар аз ҷом меканора кунам

به قول خواجه گر از جام می کناره کنم

Ба даври лолаи димоғ маро кунед алоҷ

به دور لاله دماغ مرا کنید علاج

Ба рӯзгор ту ёбад камоли мусиқӣ

به روزگار تو یابد کمال موسیقی

Чунонкии шеър ба даврони шаҳриёри ривоҷ

چنانکه شعر به دوران شهریار رواج