Мондам ба чаман шаб шуду маҳтоби баромад

ماندم به چمن شب شد و مهتاب برآمد

Симои шаби оғишта ба симоби баромад

سیمای شب آغشته به سیماب برآمد

Овехт чароғи фалак аз торами нилӣ

آویخت چراغ فلک از طارم نیلی

Қандили маи овезаи миҳроби баромад

قندیل مه آویزه محراب برآمد

Дарёӣ фалак дидаму баси гавҳари анҷум

دریای فلک دیدم و بس گوهر انجم

Ёд аз туам эй гавҳар ноёб баромад

یاد از توام ای گوهر نایاب برآمد

Шуд маст чу ман булбули ошиқ ба чаманзор

شد مست چو من بلبل عاشق به چمنزار

То лола ба кафи ҷом май ноби баромад

تا لاله به کف جام می ناب برآمد

Тасвири хаёли ту парӣ кард таҷаллӣ

تصویر خیال تو پری کرد تجلی

Чун шамъ ба хлўтгаҳи асҳоби баромад

چون شمع به خلوتگه اصحاب برآمد

Чун ғунчаи дили танги ман оғишта ба хӯн шуд

چون غنچه دل تنگ من آغشته به خون شد

То ёдам аз он навгули сероби баромад

تا یادم از آن نوگل سیراب برآمد

Моҳам ба назар дар дили абри муталотим

ماهم به نظر در دل ابر متلاطم

Чун заврақии афтода ба гирдоби баромад

چون زورقی افتاده به گرداب برآمد

эй мурғи ҳақи афсонаи шабгир раҳо кун

ای مرغ حق افسانهٔ شبگیر رها کن

Дар дидаи мисатони чамани хоби баромад

در دیدهٔ مستان چمن خواب برآمد

Аз рози Фсўнкории шаб парда барофтод

از راز فسونکاری شب پرده برافتاد

Ҳар рӯз ки хуршеди ҷҳонтоби баромад

هر روز که خورشید جهانتاب برآمد

Дидам ба лаби ҷӯии ҷаҳони гузарон ро

دیدم به لب جوی جهان گذران را

Офоқи ҳамаи нақши рухи оби баромад

آفاق همه نقش رخ آب برآمد

Аз кед мау меҳр ба роҳат накунад хоб

از کید مه و مهر به راحت نکند خواب

Он кас ки дар ин манзили нобоби баромад

آن کس که در این منزل ناباب برآمد

Дар суҳбати аҳбоби зи бас рӯйу риё буд

در صحبت احباب ز بس روی و ریا بود

Ҷонам ба лаб аз суҳбати аҳбоби баромад

جانم به لب از صحبت احباب برآمد

Кӣ бӯда вафои ёд ҳарифон макун эй дил

کی بوده وفا یاد حریفان مکن ای دل

Пиндор ки он воқеа дар хоби баромад

پندار که آن واقعه در خواب برآمد