Зимистони пӯстин афзуд бар тани кадхудоён ро
زمستان پوستین افزود بر تن کدخدایان را
Валикин пӯст хоҳад кунад мо як лоқбоён ро
ولیکن پوست خواهد کَند ما یکلاقبایان را
Раҳи мотами сарой мо надонам аз ки май пурсад
رهِ ماتمسرای ما ندانم از که میپرسد
Зимистонӣ ки нашносад дар давлати сароён ро
زمستانی که نشناسد درِ دولتسرایان را
Ба дӯш аз барф болопӯш хаз арбоб ме ояд
به دوش از برف بالاپوش خز ارباب میآید
Ки ларзонди тани урён бебаргу навоён ро
که لرزاند تنِ عریانِ بیبرگونوایان را
Ба кохи зулми борони ҳам ки ояд сари фурӯди орад
به کاخِ ظلم باران هم که آید سر فرود آرد
Валикини хона бар сар кӯфтан донад гадоён ро
ولیکن خانه بر سر کوفتن داند گدایان را
Табиб бемурувват кӣ ба болин фақир ояд
طبیبِ بیمروّت کی به بالینِ فقیر آید
Ки кас дар банд дармон нест дард бедавоён ро
که کس در بند درمان نیست درد بیدوایان را
Ба талхии ҷони супурдан дар сафои ашки худ беҳтар
به تلخی جان سپردن در صفای اشک خود بهتر
Ки ҳоҷати бурдан эй озодаи марди ин бесафоён ро
که حاجت بردن ای آزادهمرد این بیصفایان را
Ба ҳар кас мушкилӣ барадем ва аз кас мушкилӣ нагушӯд
به هر کس مشکلی بردیم و از کس مشکلی نگشود
Куҷои бастанд ёрб дасти он мушкили гушойон ро
کجا بستند یارب دست آن مشکلگشایان را
Ниқоби ошнои бастанд каз бегонагони рстим
نقاب آشنا بستند کز بیگانگان رستیم
Чу бозӣ хатм шуд бегонаи дидеми ошноён ро
چو بازی ختم شد بیگانه دیدیم آشنایان را
Ба ҳар фармони оташи олимӣ дар хок ва хӯн ғалтид
به هر فرمان آتش عالمی در خاک و خون غلتید
Худо вайрон гузорад кохи ин фармонравоён ро
خدا ویران گذارد کاخ این فرمانروایان را
Ба коми муҳтакири рӯзӣ мардум дидам ва гуфтам
به کام مُحتَکِر روزیِ مردم دیدم و گفتم
Ки рӯзӣ суфра хоҳад шуд шиками ин аждаҳоён ро
که روزی سفره خواهد شد شکم این اژدهایان را
Ба иззат чун набахшидӣ ба зиллат май стонндт
به عزّت چون نبخشیدی به ذلّت میسِتانَندَت
Чаро оқил наяндешад ҳам аз оғози поён ро
چرا عاقل نیندیشد هم از آغاز پایان را
Ҳарифӣ бо тамасхур гуфт зории шаҳрёрои бас
حریفی با تمسخر گفت زاری شهریارا بس
Ки мегиранд дар шаҳру диёри мо гадоён ро
که میگیرند در شهر و دیار ما گدایان را