Баҳор омад ки бозами гул ба боғ ва бӯстон хонд
بهار آمد که بازم گل به باغ و بوستان خواند
Ба гӯшами нолаи булбули ҳазорон достон хонд
به گوشم ناله بلبل هزاران داستان خواند
Қафас бигушоу парвозаши даҳ ин бади тӯтии хомӯш
قفس بگشا و پروازش ده این بد طوطی خاموش
Ки гулбонги ҳам овозаши сӯй Ҳиндӯстон хонд
که گلبانگ همآوازش سوی هندوستان خواند
Ба мурғони баҳории гӯ ки ин мурғи хазони дида
به مرغان بهاری گو که این مرغ خزاندیده
Дигар созиши ғам ангезасту овоз хазон хонд
دگر سازش غمانگیز است و آواز خزان خواند
Дил вомондаам баси ҳмрҳонш корвонӣ шуд
دل واماندهام بس همرهانش کاروانی شد
Агар хонд ба оҳанг дароӣ корвон хонд
اگر خواند به آهنگ درای کاروان خواند
Магари парвона матраҳ бӯдау шабҳои афсона
مگر پروانه مطرح بوده و شبهای افسانه
Ки шамъи достони моро ба ҷамъ дӯстон хонд
که شمع داستان ما را به جمع دوستان خواند
Чаҳ дастонеи сет бо ин гўжпшти пери токистон
چه دستانیست با این گوژپشت پیر تاکستان
Ки дар дар олами мастяши сарв расатон хонд
که در در عالم مستیش سرو راستان خواند
Чаҳ нози оҳанги сози дил ки ҳам дилҳо ба ваҷди орад
چه ناز آهنگ ساز دل که هم دلها به وجد آرد
Агар аз тоза ҳо гуяд вагар аз бостон хонд
اگر از تازهها گوید و گر از باستان خواند
Ҳанузат ғунча печидааст , бо ин баргҳо чун гул
هنوزت غنچهٔ پیچیده است، با این برگها چون گل
Китобӣ кун ки дил , ҳам бо забони ҳам безабон хонд
کتابی کن که دل، هم با زبان هم بی زبان خواند
Агар тори дилу мизроби сӯзи ҷодӯони дорӣ
اگر تار دل و مضراب سوز جادوان داری
Басозӣ панҷа кун ҷоно ки симаш ҷовдон хонд
به سازی پنجه کن جانا که سیمش جاودان خواند
Магасро даст бар сари бод аз он хон шукр ёрб
مگس را دست بر سر باد از آن خوانِ شکر یارب
Ки тӯтиро ба қанди лаъли нӯшин , миҳмон хонд
که طوطی را به قند لعل نوشین، میهمان خواند
Дило моро ба хуй хондааст доктори мртзои шамс
دلا ما را به خوی خواندهاست دکتر مرتضای شمس
На охири шамси муллоро ба Озарбойҷон хонд
نه آخر شمس ملا را به آذربایجان خواند
Ба пушт уштурон кун шаҳрёрои бори мавлоно
به پشت اشتران کن شهریارا بار مولانا
Ки шамсати марҳабои гӯйони сурӯд сорибон хонд
که شمست مرحباگویان سرود ساربان خواند