Сбўкшон ки ба зулмоти ишқ Хизр раҳанд

سبوکشان که به ظلمات عشق خضر رهند

зи ҷӯии оби бақои ҳам ба чобукии бҷҳнд

ز جوی آب بقا هم به چابکی بجهند

Нигини ҷам ки ба ҷомяш мехаранд ин қавм

نگین جم که به جامیش می‌خرند این قوم

Ба рағми ҷўҳрёнш ба ҷуръае бидиҳанд

به رغم جوهریانش به جرعه‌ای بدهند

Ҷилоу ҷавҳари ин булъаҷаби гадоёни байн

جلا و جوهر این بوالعجب گدایان بین

Ки ҷилваи гоҳи ҷалол ва ҷамол Подшаҳанд

که جلوه‌گاه جلال و جمال پادشهند

Буруни рӯ аз худ ва онгаҳ даруни майкадаи ой

برون رو از خود و آنگه درون میکده آی

Ки хирқаҳо ҳамаи ӣнҷо ба раҳн бода ниҳанд

که خرقه‌ها همه اینجا به رهن باده نهند

Кулоҳ бификан ва бар хок на сари нихват

کلاه بفکن و بر خاک نه سر نخوت

Ки меҳру моҳ бар ин дар сарон бе каллаанд

که مهر و ماه بر این در سران بی‌کلهند

Чаҳ чораи даҳ маи бурҷи шараф ба хонаи мост

چه چاره ده مه برج شرف به خانه ماست

Ки аз шуъоъу шафақи ршги моҳи чордҳнд

که از شعاع و شفق رشگ ماه چاردهند

Ту обу гул ба чаҳу чолаи дидае , ҳушдор

تو آب و گل به چَه و چاله دیده‌ای، هشدار

зи ҷону дили ҳамаи тарафи калла ба меҳр ва маанд

ز جان و دل همه طرف کُلَه به مهر و مهند

Ба роҳи майкадаи ҳаши дору по ба ҳурмат на

به راه میکده هُش دار و پا به حرمت نِه

Чаро ки Подшаҳонаши аҷин хок раҳанд

چرا که پادشهانش عجین خاک رهند

Чаҳ фари бахт баландӣаст бо мау хуршед

چه فر بخت بلندی است با مه و خورشید

Ки посбон дар ин баланд боргаҳанд

که پاسبان در این بلند بارگهند

Худоиро ки ба сад қойиқи наҷот ҳануз

خدای را که به صد قایق نجات هنوز

Басои ксо ки чу ман ғарқ лаҷа гунаҳанд

بسا کسا که چو من غرق لجّهٔ گنهند

Барои кӣна дар ин танги сина ҷое нест

برای کینه در این تنگ سینه جایی نیست

Сафои дидау дили содиқонаи худ гўҳнд

صفای دیده و دل صادقانه خود گُوَهَند

Ту шаҳриёр дар ин ҳФтхўон Таҳамтан бош

تو شهریار در این هفتخوان تهمتن باش

Ки деви нафас ҳрўнасту роҳибони нрҳнд

که دیو نفس حرون است و راهبان نرهند