Шабҳо ба кунҷи хилватам овоз ме диҳанд

شب‌ها به کنج خلوتم آواز می‌دهند

К-эии хуфтаи ганҷи хилватён боз ме диҳанд

کای خفته گنج خلوتیان باز می‌دهند

Гӯйӣ ба арғунуни муноҷотёни субҳ

گویی به ارغنون مناجاتیان صبح

Аз боргоҳи ҳофизам овоз ме диҳанд

از بارگاه حافظم آواز می‌دهند

Васласт риштаи суханам бо ҷаҳони роз

وصل است رشته سخنم با جهان راز

Зон дар сухан насибаам аз роз ме диҳанд

زان در سخن نصیبه‌ام از راز می‌دهند

Вақте эй шавқи марои ҳам Фариштагон

وقتی همای شوق مرا هم فرشتگان

То ошёни қудси ту парвоз ме диҳанд

تا آشیان قدس تو پرواز می‌دهند

Сози самоъи Зуҳра дар оғӯш табъ туаст

ساز سماع زهره در آغوش طبع توست

Хуши хокён ки гӯш ба ин соз ме диҳанд

خوش خاکیان که گوش به این ساز می‌دهند

Онҷо ки дам занад зи таҷаллии ҷамоли ёр

آنجا که دم زند ز تجلی جمال یار

Фурсат ба обгина ғаммоз ме диҳанд

فرصت به آبگینه غمّاز می‌دهند

Созиш ба ҳар сиррӣ накунад тоҷи ифтихор

سازش به هر سری نکند تاج افتخار

Озодагӣ ба сарв сарафроз ме диҳанд

آزادگی به سرو سرافراز می‌دهند

Моро расад мадеҳаи ҳофиз ки васфи гул

ما را رسد مدیحه حافظ که وصف گل

Бо булбулони қофия пардоз ме диҳанд

با بلبلان قافیه‌پرداز می‌دهند

То шаб ба ҳиҷла фалак омад арӯси моҳ

تا شب به حجلهٔ فلک آمد عروس ماه

Шамъӣ ба дасти Зуҳра танноз ме диҳанд

شمعی به دست زهرهٔ طناز می‌دهند

Онҷо ки резаи кории сабки бадеъи тест

آنجا که ریزه‌کاری سبک بدیع تست

Моро ба мактаб қалам андоз ме диҳанд

ما را به مکتب قلم‌انداز می‌دهند

Девон туаст ё ки пас аз куштагони ҷанг

دیوان توست یا که پس از کشتگان جنگ

Рахтӣ ба хонивода сарбоз ме диҳанд

رختی به خانوادهٔ سرباز می‌دهند

Ҳаргиз ба нози серумаи фурушаш ниёз нест

هرگز به ناز سرمه فروشش نیاز نیست

Наргис ки аз хами азалаш ноз ме диҳанд

نرگس که از خم ازلش ناز می‌دهند

Боради мау ситора дар айвони шаҳриёр

بارد مه و ستاره در ایوان شهریار

Комшби сало ба ҳофиз Широз ме диҳанд

کامشب صلا به حافظ شیراز می‌دهند