То даҳан бастаам аз нӯши лабон май барам озор

تا دهن بسته‌ام از نوش‌لبان می‌برم آزار

Ман агар рӯза бигирам рутаб ояд сари бозор

من اگر روزه بگیرم رطب آید سر بازار

То баҳораст дарӣ аз қафас ман накушояд

تا بهار است دری از قفس من نگشاید

Вақте ин дар бигушоед ки гулӣ нест ба гулзор

وقتی این در بگشاید که گلی نیست به گلزار

Чашми шоҳид ба саропардаи мижгон чаҳ ҳикоят

چشم شاهد به سراپردهٔ مژگان چه حکایت

Оҳӯ аз сабза баровард сару шери зи найзор

آهو از سبزه برآورد سر و شیر ز نیزار

Ҳаргизи ин даври гулу лола наме хостам аз бахт

هرگز این دور گل و لاله نمی‌خواستم از بخت

Ки ҳарифони ҳамаи зор аз ман ва ман аз ҳамаи безор

که حریفان همه زار از من و من از همه بیزار

Дасту абзор чу медод ба гӯш ҳунарам гуфт

دست و ابزار چو می‌داد به گوش هنرم گفت

Рӯ ки бозори ту рӯзӣ ки на дастаст ва на абзор

رو که بازار تو روزی که نه دست است و نه ابزار

Ҳрдм аз синаи ин хоки дилӣ зор бинолад

هردم از سینهٔ این خاک دلی زار بنالد

Ки гулӣ будаму бозичаи гулчини дили озор

که گلی بودم و بازیچه گلچین دل‌آزار

Гул Биҷӯшеду гулобаши ҳамаи хиси арақи шарм

گل بجوشید و گلابش همه خیس عرق شرم

Ки ба як хандаи тифлона чаҳ буд он ҳамаи озор

که به یک خندهٔ طفلانه چه بود آن همه آزار

Чашми наргис нигаронаст вале доғи шақоӣқ

چشم نرگس نگران است ولی داغ شقایق

Чашми хунин шафақ бинаду абри маи озор

چشم خونین شفق بیند و اَبرِ مَهِ آذار

Абр аз он бар сари гулҳои чамани зори бгрид

ابر از آن بر سر گل‌های چمن زار بگرید

Ки хазон бинаду ошФтни гулҳои чаманзор

که خزان بیند و آشفتن گل‌های چمنزار

Шаҳриёраст ва ҳамин шеваи шайдоеи булбул

شهریار است و همین شیوهٔ شیدایی بلبل

Бигзоред бгрид ба ҳавои гули худ зор

بگذارید بگرید به هوای گل خود زار