Дидамат дурнамоӣ дару бом эй Широз

دیدمت دورنمای در و بام ای شیراز

Серум омад ба бар сина ; салом эй Широз

سرم آمد به برِ سینه؛ سلام ای شیراز

Вомдорему сари афкандаи зи хиҷлат дар пеш

وامداریم و سر افکنده ز خجلت در پیش

Ки пас андохтаем ин ҳамаи вом эй Широз

که پس‌انداخته‌ایم این‌همه وام ای شیراز

Тавсани бахт на ромаст худо ме донад

توسن بخت نه رام است خدا می‌داند

Варна доне ки маро чист маром эй Широз

ورنه دانی که مرا چیست مرام ای شیراز

Накҳати боғи гулу нузҳати норнҷстон

نَکهت باغ گل و نُزهت نارنجستان

Аз насимам бинавозанд машом эй Широз

از نسیمم بنوازند مشام ای شیراز

Наргисами сӯй чаман хонду сарвами сӯии боғ

نرگسم سوی چمن خوانَد و سروم سوی باغ

Ман мардад ки даҳуми дил ба кадом эй Широз

من مردد که دهم دل به کدام ای شیراز

Ба қиём аз бар ҳар гунбади сабзӣ , сарвӣ

به قیام از بر هر گنبدِ سبزی، سروی

Чун арӯсони хиромон ба хайём эй Широз

چون عروسانِ خرامان به خیام ای شیراز

Тўӣии он кишвари афсона ки хишту гули тест

توئی آن کشور افسانه که خشت و گِل تست

Бо ман аз аҳди куҳани пайку паём эй Широз

با من از عهد کهن پیک و پیام ای شیراز

Срўронти магар аз сарв равонат зоданд ?

سرورانت مگر از سرو روانت زادند؟

Ки дар офоқ баланданду баном эй Широз

که در آفاق بلندند و بِنام ای شیراز

Қарн ҳо мераваду зикри ҷамили саъдӣ

قرن‌ها می‌رود و ذکر جمیل سعدی

Ҳамчунон монда дар афвоҳи аном эй Широз

همچنان مانده در اَفواهِ اَنام ای شیراز

Хоҷаи бФшрди суханро ва фикандаш ҳамаи пӯст

خواجه بفشرد سخن را و فکندش همه پوست

То ба лаб ронад ҳамаи ҷони калом эй Широз

تا به لب رانْد همه جان کلام ای شیراز

Зон май лаъл ки хмхонаҳ ба ҳофиз додӣ

زان می لعل که خمخانه به حافظ دادی

Ҷуръае низ марои рез ба ҷом эй Широз

جرعه‌ای نیز مرا ریز به جام ای شیراز

Зон харобот ки бар маснади он хоҷаи муқӣм

زان خرابات که بر مسند آن خواجه مقیم

Гӯшае низ марои бахши мақом эй Широз

گوشه‌ای نیز مرا بخش مقام ای شیراز

Пухтагони сӯхтаи хўонндму инсофами кӯ

پختگان سوخته خوانندم و انصافم کو

Оташиро ки туе ман ҳиллаи хом эй Широз

آتشی را که تویی من هله خام ای شیراز

Тарк ҷӯшӣ задаам ним пазу номатбӯъ

تُرک‌جوشی زده‌ام نیم‌پز و نامطبوع

Таби ишқӣ ки битобем тамом эй Широз

تب عشقی که بتابیم تمام ای شیراز

Шаҳсавори суханам лек на бо он шамшер

شهسوار سخنم لیک نه با آن شمشیر

Ки ба рӯй ту барояд зи ниёам эй Широз

که به روی تو برآید ز نیام ای شیراز

Шояд аз гирду ғубор сафарам нашиносӣ

شاید از گرد و غبار سفرم نشناسی

Шаҳриёрам , ба дар хоҷаи ғулом эй Широз

شهریارم، به در خواجه غلام ای شیراز