Агар ки шбрўи ишқии чароғи моҳати бас

اگر که شبرو عشقی چراغ ماهت بس

Ситораи чашму чароғи шаби сиёҳати бас

ستاره چشم و چراغ شب سیاهت بس

?герат ба мардуми чашми аҳтзор қибла намост

گرت به مردم چشم اهتزار قبله نماست

Ба арзёбии сад каъбаи як нигоҳати бас

به ارزیابی صد کعبه یک نگاهت بس

Ҷамоли каъбаи чаман зор мекунад саҳро

جمال کعبه چمن زار می کند صحرا

Бирав ки хори муғелони гулу гиёҳати бас

برو که خار مغیلان گل و گیاهت بس

Ту худ чу марди раҳеи Хизр ҳам набӯд набӯд

تو خود چو مرد رهی خضر هم نبود نبود

Шуъоъи чашмаи ҳайвони чароғи роҳати бас

شعاع چشمه حیوان چراغ راهت بس

Дило агар ҳама бедод дидӣ аз мардум

دلا اگر همه بیداد دیدی از مردم

Ғамин мабош ки додари додхоҳати бас

غمین مباش که دادار دادخواهت بس

Насиб кӯрдилонаст неъмати дунё

نصیب کوردلان است نعمت دنیا

Ту чашми рушду тамизии ҳамин гуноҳати бас

تو چشم رشد و تمیزی همین گناهت بس

Туро ки пинаи по кафш бӯда маҷнӯни вор

تو را که پینه پا کفش بوده مجنون‌وار

Қаландаронаи ҳам аз гесувони кулоҳати бас

قلندرانه هم از گیسوان کلاهت بس

Чаҳ ҳоҷатаст ба даъвии ишқ бар дар дӯст

چه حاجت است به دعوی عشق بر در دوست

Дили шикастау ашки равони гувоҳати бас

دل شکسته و اشک روان گواهت بس

Ба тоҷи шоҳӣ агар саргарони туоне буд

به تاج شاهی اگر سرگران توانی بود

Гадои даргаи майхонаи подшоҳати бас

گدای درگه میخانه پادشاهت بس

зи халқи рӯ ба худо кун ки кунҷи хилвати ишқ

ز خلق رو به خدا کن که کنج خلوت عشق

Равоқи мадрисау тоқи хонақоҳати бас

رواق مدرسه و طاق خانقاهت بس

Туро ки субҳ пиёлаасту осмони соқӣ

ترا که صبح پیاله است و آسمان ساقی

Чу ғам сипоҳ кашад пои хами паноҳати бас

چو غم سپاه کشد پای خم پناهت بس

Намоз бар хами миҳроби осмон чаҳ зарур

نماز بر خم محراب آسمان چه ضرور

Ҳилоли абрӯии дилдори қиблаи гоҳати бас

هلال ابروی دلدار قبله‌گاهت بس

Баҳори ман агарат бо хазони набардӣ буд

بهار من اگرت با خزان نبردی بود

Қатори сарву гулу Настарани сипоҳати бас

قطار سرو و گل و نسترن سپاهت بس

Чунин ки шуъла задат шаҳриёри оташи шавқ

چنین که شعله زدت شهریار آتش شوق

Ба ҷони хирмани ғами як шарори оҳати бас

به جان خرمن غم یک شرار آهت بس