Ҷавонии шамъ раҳ кардам ки ҷӯям зиндагонӣ ро

جوانی شمع ره کردم که جویم زندگانی را

Нҷстми зиндагониро ва гум кардам ҷавонӣ ро

نجستم زندگانی را و گم کردم جوانی را

Кунун бо бори перии орзӯмандам ки баргардам

کنون با بار پیری آرزومندم که برگردم

Ба дунболи ҷавонии кӯраи роҳи зиндагонӣ ро

به دنبال جوانی کوره راه زندگانی را

Ба ёди ёри дерини корвон гум кардаро монам

به یاد یار دیرین کاروان‌ گم‌ کرده را مانم

Ки шаб дар хоб бинад ҳамРаҳон корвонӣ ро

که شب در خواب بیند همرهان کاروانی را

Баҳорӣ буд ва моро ҳам шабобӣу шукри хобӣ

بهاری بود و ما را هم شبابی و شکر خوابی

Чаҳ ғифлат доштем эй гул шабихун хазоне ро

چه غفلت داشتیم ای گل شبیخون خزانی را

Чаҳ бедории талхӣ буд аз хоби хуши мастӣ

چه بیداری تلخی بود از خواب خوش مستی

Ки дар комам ба заҳр олуд шаҳди шодмонӣ ро

که در کامم به زهر آلود شهد شادمانی را

Сухан бо ман наме гўӣии ало эй ҳамзабони дил

سخن با من نمی گوئی الا ای همزبان دل

Худоё бо ки гӯям шиква беҳамзабонӣ ро

خدایا با که گویم شکوه بی همزبانی را

Насими зулфи ҷонони кӯ ки чун барги хазони дида

نسیم زلف جانان کو که چون برگ خزان دیده

Ба пои сарв худ дорам ҳавои ҷонфишонӣ ро

به پای سرو خود دارم هوای جانفشانی را

Ба чашми осмонии гардишии дории балои ҷон

به چشم آسمانی گردشی داری بلای جان

Худоро бар магардон ин балои осмонӣ ро

خدا را بر مگردان این بلای آسمانی را

Намирӣ шаҳриёр аз шеъри ширини равони гуфтан

نمیری شهریار از شعر شیرین روان گفتن

Ки аз оби бақои ҷӯянди умри ҷовдонӣ ро

که از آب بقا جویند عمر جاودانی را