Омадӣ ҷонам ба қурбонат вале ҳоло чаро
آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا؟
Бе вафои ҳоло ки ман афтодаам аз по чаро
بیوفا حالا که من افتادهام از پا چرا؟
Нўшдорўиӣу баъд аз марг Суҳроб омадӣ
نوشدارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی
Санги дили ин зӯдтар май хостии ҳоло чаро
سنگدل این زودتر میخواستی حالا چرا؟
Умри моро муҳлати имрӯзу фардоӣ ту нест
عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست
Ман ки як имрӯзи меҳмони туами фардо чаро
من که یک امروز مهمان توام، فردا چرا؟
Нознинои мо ба нози ту ҷавонӣ дода ем
نازنینا! ما به ناز تو جوانی دادهایم
Дигар акнӯн бо ҷавонон ноз кун бо мо чаро
دیگر اکنون با جوانان ناز کن، با ما چرا؟
Ваа ки бо ин умрҳои кӯтаҳ бе эътибор
وه که با این عمرهای کوتهِ بیاعتبار
Ин ҳамаи ғофил шудан аз чун манӣ шайдо чаро
این همه غافل شدن از چون منی شیدا چرا؟
Шӯри Фарҳодам ба пурсиши сар ба зери афканда буд
شور فرهادم به پرسش سر به زیر افکنده بود
эй лаби ширини ҷавоби талхи срболо чаро
ای لب شیرین جواب تلخ سربالا چرا
эй шаби ҳиҷрон ки як дам дар ту чашм ман нахуфт
ای شب هجران که یک دم در تو چشم من نخفت
Ин қадар бо бахт хоб олуд ман лоло чаро
این قدر با بخت خوابآلود من لالا چرا؟
Осмон чун ҷамъи муштоқон парешон ме кунад
آسمان چون جمع مشتاقان پریشان میکند
Дар шигифтами ман наме пошади зи ҳам дунё чаро
در شگفتم من نمیپاشد ز هم دنیا چرا؟
Дар хазони ҳиҷри гул эй булбули табъи ҳазин
در خزانِ هجرِ گل، ای بلبلِ طبعِ حزین!
Хомшии шарти вафодорӣ буд ғавғо чаро
خامشی شرط وفاداری بود، غوغا چرا؟
Шаҳрёро беҳабиб худ намекардӣ сафар
شهریارا! بیحبیب خود نمیکردی سفر
Ин сафари роҳи қиёмат май рӯй танҳо чаро
این سفر، راه قیامت میروی، تنها چرا؟