Моҳам омад ба дар хона ва дар хона набудам

ماهم آمد به در خانه و در خانه نبودم

Хонаи гўӣӣ ба серуми рехт чу ин қиссаи шунӯдам

خانه گوئی به سرم ریخت چو این قصه شنودم

Он ки мехост биравем дар давлат бигушоед

آن که می خواست برویم در دولت بگشاید

Бо ки гӯям ки дар хона ба рӯйиш нагушӯдам

با که گویم که در خانه به رویش نگشودم

Омад он давлати бедору марои бахти ФрўхФт

آمد آن دولت بیدار و مرا بخت فروخفت

Ман ки як умри шаб аз дасти хаёлаши нғнўдм

من که یک عمر شب از دست خیالش نغنودم

Онкӣ май хости ғубори ғамам аз дил бизадойад

آنکه می خواست غبار غمم از دل بزداید

Оўхи оўх ки ғубори раҳаш аз пои нздўдм

آوخ آوخ که غبار رهش از پا نزدودم

Ёри суд аз шарафами сар ба сурайё ва дариғо

یار سود از شرفم سر به ثریا و دریغا

Ки ба поиши сари таъзим ба шукронаи нсўдм

که به پایش سر تعظیم به شکرانه نسودم

эй насими саҳари он шамъи шабистони тараб ро

ای نسیم سحر آن شمع شبستان طرب را

Гӯ ба сар меравад аз оташи ҳиҷрони ту дӯдам

گو به سر می‌رود از آتش هجران تو دودم

Ҷони фурӯшии марои байн ки ба ҳеҷаш нахирад кас

جان فروشی مرا بین که به هیچش نخرد کس

Ин шуд эй мояи умеди зи савдои ту судам

این شد ای مایه امید ز سودای تو سودم

Ба ғазали ром тавон кард ғизолони рамида

به غزل رام توان کرد غزالان رمیده

Шаҳрёрои ғазалии ҳам ба сазояш насурудам

شهریارا غزلی هم به سزایش نسرودم