Ёр ва ҳамсар нагирифтам ки гарав буд серум
یار و همسر نگرفتم که گرو بود سرم
Ту шудӣ модар ва ман бо ҳамаи перии писарам
تو شدی مادر و من با همه پیری پسرم
Ту ҷигари гӯшаи ҳам аз шер буридӣ ва ҳануз
تو جگرگوشه هم از شیر بریدی و هنوز
Ман бечораи ҳамон ошиқи хунини ҷигарам
من بیچاره همان عاشق خونینجگرم
Хӯн дил мехӯраму чашми назари бозами ҷом
خون دل میخورم و چشم نظر بازم جام
Ҷурмам инаст ки соҳибдилу соҳибназарам
جرمم این است که صاحبدل و صاحبنظرم
Мнкаҳ бо ишқи нрондм ба ҷавонии ҳавасӣ
من که با عشق نراندم به جوانی هوسی
Ҳаваси ишқ ва ҷавонӣаст ба перонаи серум
هوس عشق و جوانیست به پیرانه سرم
Падарати гавҳари худро ба зар ва сим фурухт
پدرت گوهر خود را به زر و سیم فروخت
Падар ишқ бисӯзад ки дар омад падарам
پدر عشق بسوزد که در آمد پدرم
Ишқу озодагӣу ҳасану ҷавонӣу ҳунар
عشق و آزادگی و حُسن و جوانی و هنر
Аҷабо ҳеҷ наярзед ки бесиму зарам
عجبا هیچ نیرزید که بیسیم و زرم
Ҳунарами коши гиреҳи банди зару симам буд
هنرم کاش گرهبند زر و سیمم بود
Ки ба бозори ту корӣ нагушӯд аз ҳунарам
که به بازار تو کاری نگشود از هنرم
Сездаҳро ҳамаи олам ба дар оянд аз шаҳр
سیزده را همه عالم به در آیند از شهر
Ман худ он сездаҳум каз ҳамаи олам ба дирам
من خود آن سیزدهم کز همه عالم به دَرَم
То ба девор ва дараш тоза кунам аҳди қадим
تا به دیوار و درش تازه کنم عهد قدیم
Гоҳе аз кӯчаи маъшуқаи худ май гузарам
گاهی از کوچه معشوقه خود میگذرم
Ту аз он дгарии рӯ ки марои ёди ту бас
تو از آنِ دگری رو که مرا یادِ تو بس
Худ ту доне ки ман аз кони ҷаҳонӣ дигарам
خود تو دانی که من از کانِ جهانی دگرم
Аз шикори дгарони чашм ва дилӣ дорам сайр
از شکار دگران چشم و دلی دارم سیر
Шераму ҷӯй шағолон набӯд обхўрм
شیرم و جوی شغالان نبود آبخورم
Хӯни дил мавҷ занад дар ҷигарам чун ёқӯт
خون دل موج زند در جگرم چون یاقوت
Шаҳрёро чаҳ кунам лаъламу волои гуҳарам
شهریارا چه کنم؟ لعلم و والا گهرم