Дар васли ҳам зи ишқи ту эй гул дар оташам

در وصل هم ز عشق تو ای گل در آتشم

Ошиқ наме шӯй ки бибинӣ чаҳ май кашам

عاشق نمی‌شوی که ببینی چه می‌کشم

Бо ақли оби ишқ ба як ҷӯ наме равад

با عقل آب عشق به یک جو نمی‌رود

Бечораи ман ки сохта аз обу оташам

بیچاره من که ساخته از آب و آتشم

Дишаби серум ба болаши нози висолу боз

دیشب سرم به بالش ناز وصال و باز

Субҳасту сайли ашк ба хӯни шастаи болшм

صبح است و سیل اشک به خون شسته بالشم

Парвонаро шикоятӣ аз ҷавр шамъ нест

پروانه را شکایتی از جور شمع نیست

Умрии сет дар ҳавои ту май сӯзаму хушам

عمری‌ست در هوای تو می‌سوزم و خوشم

Халқам ба рӯй зард биханданд ва бок нест

خلقم به روی زرد بخندند و باک نیست

Шоҳиди шӯ эй шарори муҳаббат ки бе ғашам

شاهد شو ای شرار محبت که بی‌غشم

Бовар макун ки таънаи тӯфони рӯзгор

باور مکن که طعنهٔ طوفان روزگار

Ҷуз дар ҳавои зулф ту дорад мушаввашам

جز در هوای زلف تو دارد مشوشم

Сарвӣ шудам ба давлати озодагӣ ки сар

سروی شدم به دولت آزادگی که سر

Бо кас фурӯ наёвард ин табъи саркашам

با کس فرو نیاورد این طبع سرکشم

Дорам чу шамъи сари ғамаш бар сари забон

دارم چو شمع سرّ غمش بر سر زبان

Лаб мегазад чу ғунчаи хандон ки хомшм

لب می‌گزد چو غنچهٔ خندان که خامشم

Ҳар шаб чу моҳтоб ба болин ман битоб

هر شب چو ماهتاب به بالین من بتاب

эй офтоби дилкашу моҳи парии вшм

ای آفتاب دلکش و ماه پری‌وشم

Гар зери перҳан шуда , пинҳон кунам ту ро

گر زیر پیرهن شده، پنهان کنم تو را

Саҳари барии дамида ба пероҳани кашам

سِحر پری دمیده به پیراهنِ کشم

Лаб бар лабам буна бинавозаш дамӣ чу не

لب بر لبم بنه بنوازش دمی چو نی

То бишинавӣ навой ғазалҳои дилкашам

تا بشنوی نوای غزل‌های دلکشم

Сози сабо ба нола шабӣ гуфт шаҳриёр

ساز صبا به ناله شبی گفت شهریار

Ин кор туаст ман ҳамаи ҷаври ту май кашам

این کار توست من همه جور تو می‌کشم