Гулчин ки омад эй гули ман дар чаман набошам

گلچین که آمد ای گل من در چمن نباشم

Охир на боғбонам шартаст ман набошам

آخر نه باغبانم شرط است من نباشم

Ночор чун наад сар бар домани гулами хор

ناچار چون نهد سر بر دامن گلم خار

Чокам буд гиребонгар дар кафан набошам

چاکم بود گریبان گر در کفن نباشم

Аҳдӣ ки риштаи он бо ашк тоб додӣ

عهدی که رشته آن با اشک تاب دادی

Зулфи ту худ бигӯед ман дил шикан набошам

زلف تو خود بگوید من دل شکن نباشم

Акнӯн ки шамъи ҷамъии дӯдам ба сар равад ба

اکنون که شمع جمعی دودم به سر رود به

То чашми рашку ғайрат дар анҷуман набошам

تا چشم رشک و غیرت در انجمن نباشم

Бе чун ту ҳамзабонии ман дар ватани ғарибам

بی چون تو همزبانی من در وطن غریبم

Гар бояд ин ғарибии гӯ дар ватан набошам

گر باید این غریبی گو در وطن نباشم

Ишқам ба хилвати шаб бо ғунчаҳои ваҳшии сет

عشقم به خلوت شب با غنچه‌های وحشی‌ست

Ман булбулами ҳарифи зоғ ва заған набошам

من بلبلم حریف زاغ و زغن نباشم

Гирами нигини ҷам буд акнӯн ки ёва кардам

گیرم نگین جم بود اکنون که یاوه کردم

Муҳтоҷи муҳраи бозӣ бо аҳриман набошам

محتاج مهره‌بازی با اهرمن نباشم

Бо ишқи зодам эй дил бо ишқ меРом эй ҷон

با عشق زادم ای دل با عشق میرم ای جان

Ман беш аз ин асири зиндон тан набошам

من بیش از این اسیر زندان تن نباشم

Бежан ба чоҳи деву чашми Манижаи гирён

بیژن به چاه دیو و چشم منیژه گریان

Гар ғайритем наҷӯшад пас Таҳамтан набошам

گر غیرتم نجوشد پس تهمتن نباشم

Бегона буд ёр ва бигирифт хуии ағёр

بیگانه بود یار و بگرفت خوی اغیار

Ман низ шҳрёроҷз хештан набошам

من نیز شهریاراجز خویشتن نباشم